Revista Letrare ADMET

Është i përfshirë në antologjitë e prozës:

FRUMUCETEA CARE UCIDE (BUKURIA QE VRET)-Bukuresht, 2006, me bashkautorë: Faik Konica, Ernest Koliqi, Mitrush Kuteli, Lasgush Poradeci, Migjeni, Martin Camaj, Anton Pashku, përkthyer dhe botuar në rumanisht nga Kopi Kyçyku.

SHTËPIA MBI RROTA, 2001 (antologji në prozë e shkrimtarëve nga Shqipëria që ndodhen në Greqi) MASKA E DITËS", (antologji në prozë e shkrimtarëve nga Shqipëria që ndodhen në Greqi), 2006

TREGIME TË ZGJEDHURA TË AUTORËVE VLONJATË- 2006

Është bashkëformulues i antologjive:

SHTËPIA MBI RROTA dhe PORTAT E HARRËS.

Si dhe redaktor i antologjive:

QIEJT E SHPIRTIT dhe MASKA E DITËS.

Ka botuar dhe boton rregullisht në shtypin shqip në Shqipëri, Kosovë dhe diasporë. Boton rregullisht në revistën HAEMUS të Kopi e Ardian-Christian Kyçykut në Rumani. Prej 2004 mban bashkë me të birin, Andin, një faqe te “Gazeta e Athinës”, ku boton letërsi nga Shqipëria, Kosova, diaspora dhe Bota.

I përket rrymës letrare mikrobotizëm.

ANA

Në këtë kllapi të syrit rri një qiell tjetër

aty të kam vendosur

të më ruash një vend,

do të të sjell lajme të reja

do të të tregoj për shiun që rrjedh brenda meje,

ti tani banon në një mungesë të madhe

edhe unë jam në një mungesë të madhe

megjithatë takohemi. Rrobat e tua,

këpucët, fustanet

kapelet e rrumbullakëta, hidhërimin e këmbës,

të gjitha i flaka,

ti vjen natën, gjithnjë natën,

si dritë hëne ngjyrë limoni,

më futesh në shtratin e gjerë...

Tani mungesa bëhet dhomë

tani mbushet me zëra që dikur kanë qenë

fytyrë, mërzitje, temperaturë, lodhje

në një kohë me kufij të paqartë.

Dua të ta fshij pluhurin

të të blej flokë të rinj, jo prej bari e rrënjësh,

të të çoj nëpër vende të panjohura

ku shpesh jemi takuar e puthur.

27.10.2005

AJO  QË  VJEN...

Ajo që vjen, vjen nga larg,

sjell më parë turbullimin,

vorbull që fryn, të shprish flokët dhe shpirtin,

gjumi bëhet ankth, ankthi fytyrë,

fytyrë me formën e asaj që vjen,

dhe kur vjen, s’është më e fshehtë,

e zakonshme bëhet, të lodh,

të mërzit, thua: kur do ikë,

ku do ikë ajo që vjen...?

Dhe largohet, lë pas turbullimin, vorbull

që fryn, të shprish flokët dhe shpirtin,

gjumi bëhet ankth, ankthi fytyrë,

fytyrë me formën e asaj që ikën,

dhe kur ikën, kur do vijë s’dihet,

e sigurtë është, do të jetë e zakonshme,

e zakonshmja të mërzit, thua: kur do ikë,

kur do vijë prap...?

maj  2001

DERI  NË  SHUARJE

Harresa, koha që ikën

avull veshës, pa frymë,

interval zmadhues, gjithçka

bëhet s’ka qenë, fytyra gur,

jam-i ish,

harresa përpin...

...vjen rrotull të gjthëve

koha që ikën, avulli veshës,

fryma pa frymë. Ajo që ka qënë

ikën e ikën,

interval zmadhues

deri në shuarje.

Dikush përsëri

diçka rrëmon

kujtesën shpik.

02. 07. 2001

KUKULLAT

Të gjitha ishin lodra e dashur

dhe vitet kukulla. I lyenim me të kuq

i vishnim me mëndafsh

u nxinim, u zverdhnim flokët

dhe luanim. Dhe luajmë.

Asnjëherë nuk kuptuam

(si mund të kuptonim?)

që dhe kukullat çalonin.

5 Nëntor 2004

TE KRISTUA DHE TE VANGJELI

Vangjeli shet armë. Kristua ilaçe

dyqanet përbri.

(Irakliu i përshëndet çdo mëngjes “mirëmëngjes”

dhe çdo mbrëmje “mirëmbrëma”. Vesh gjithnjë kostum gri).

Hyn vdekja te Vangjeli, porosit dy revolverë. Te Kristua

antibiotikë. Kanë xhiro të mirë.

Nuk thërrasin si te tregu i mishit.

Hyn vdekja prapë, kërkon plumba te Vangjeli. Te Kristua qetësues.

Ngatërron dyert vdekja, kërkon thika te Kristua,

te Vangjeli fasha dhe pudër. Gjithnjë qesh

te Kristua dhe te Vangjeli.

Natën dalin armët në rrugë, qëllojnë kundër fashave

thyejnë qelqet e farmacisë.

Gjithë natën e natës

antibiotikët mjekojnë vitrinat

në mëngjes nuk ka shenja plagësh.

Veç tutje në lëndinë,

Irakliu ka zhveshur kostumin gri

ka veshur një cohë të trashë bari

ka vënë në kokë një kapele guri

ka shkruar në gur emrin e tij

5 Nëntor 2004

ZARFI I VERDHË

Ky burrë me një zarf të verdhë

mban nën sqetull skeletin e tij

ka frikë mos i rrëzohen eshtrat e i thyhen.

Kalojnë pambukë mbi vena të shpuara

fajin e kanë rruazat e kuqe

dikush i ka ngrënë nga uria a nga frika

kërcasin stolat në pritje dhe ky qen i bardhë

ka ngulur sytë mbi  zarfin e verdhë.

2004

TRAM

Mbërtheva me një kapse të kuqe

kollën time të vjetër...

mjekrën e futa

në qeskë të zezë

zbrita njëzet vjet

njëzet shkallë të rreme

hipa në katin e katërt të kurvave

pastaj u kujtova për një burrë të heshtur

që dikur zëvendësonte mua

pa bojra në kokë

lëshova kollën nga kapsja e kuqe

bota u mbush me shkallë

nuk po vendos

të ngjitem a të zbres.

31.12.2004

SUPERMARKET GJËRA TË LIRA

Bli një konservë

ky peshk ka humbur jetën

para pesë vjetësh

në një aksident kur u pëplas me rrjetën

kjo domate lulëzoi

kur unë s’kisha lënë mjekër

ndodhën shumë, gënjeshtra jeshile mbinë udhëve

në formën e rrepave

dikush me kohën në duar

e gdhendi buzëqeshjen te pllaka në mur

një tjetër pesë kurora vuri

kur koha ishte varur si perde

Në supermarket, në qivure të vegjël

zbukuruar me lulka

shiten detra të vdekur

e lëndina të zverdhura

29.1.2005

SEPSE...

Sepse një njeri i gurtë

rrinte sipër një kolone, pa ujë

pa bukë,

kishte mall për fjalën dhe ecjen,

sepse A2 autobuz me shumë vende në këmbë

është sonte armiku im,

sepse pasi takova Eskilin

te parku zoologjik

i mbeti hatri Sofokliut

nuk ia dëbova macen nga hunda,

sepse nata dhe unë

ishim dy qeska plastike pa ajër brenda...

dhjetor 2004

ESTETIK ATHENS

atje ku Nova Bank kërcënonte

me përmbytje të reja

kujtuam Cunamin

Singruja* kishte veshur minifund

dhe autobuzi kishte veshur minifund

Estetik Athens, gjokse artificialë,

Pansistems, Tojota, Transko,

ndreqa flokët, hoqa rudhat,

zgjata organin mashkullor

rrëmbeva një Audi luksoz

humba rrugën,

qyteti qe bërë ajër.

9.1.2005

* Udhëgjerë kryesore në Athinë

BUZE TE NDEZURA

Në muret e lagësht

hardhuca e kuqe vret heshtjen

me gjuhën e hollë. Era ka vdekur

në gjethet. Ajri i trashë

në kohëra të tjera ka ngrirë, dy buzë

të ndezura më kërcënojnë

dhe unë futem brenda një shekulli

ku s’ka kompiuter

kuajt shqelmojnë shtëpitë publike

dalin pelat duke hingëllirë

përtypin epshin si fije bari. Ditë

pa datë, orë pa akrepa

koha nxjerr rërën nga sytë.

7.7.2004

NUK DUA TJETËR

tani nuk dua tjetër

veç t’u ndërroj vendet gjërave

pjatën ta vendos në qiell

me një hënë si vezë të skuqur në mes

të ushqej me të Arifin leshragjatë

që shet tespihe dhe fle nëpër stola

(po më thonë se Arifi ka vdekur

shëtit natën me një shtëmbë plot verë

deh qentë e rrugës dehet edhe vetë)

tani s’dua tjetër, veç

të mbush një makinë policie me peshkaqenë blu

ta fus Kainin në parajsë, Evën në bordelo,

ta ngjall venën e vdekur të dritës,

në Kolosé Aristofanin bretkocë

ta ndesh me Gògolin pa hundë

ta fus dorën  thellë nën tokë

të nxjerr që andej farëra krishti

të mbijnë priftërinj të një race tjetër

11 Nëntor 2004  

ora 14:43

DHJETOR I NJË VITI PA DATË

Zbres shkallët e një libri, bëj dush

lahem nga shkronjat  

nuk e dija, kisha shpikur një qytet. Luaja me trenat

u shtypja hundën kambanareve,

përtypja papushim stolat e rrugëve

më kërcisnin në dhëmbë cifla dritash. Pastaj

qyteti më shpiku mua

më bëri plak me një feste të kuqe

më dha në shpinë një trastë

t’i shes rrugëve stolat dhe kambanaret

të nxjerr nga goja dritë.

dhjetor 2004

RRUGË TË ÇMENDURA

Kur humbi rruga e parë

paditësit u tronditën. Shkuan në gjykatë

askush s’i besoi. Më pas humbi e dyta. Gjykatësit

urdhëruan policët. Paditësit u nxorrën me dhunë nga salla.

vazhdoi humbja e tretë, e katërt

gjykata i nxorri paditësit të çmendur.

Kur humbi rruga përballë gjykatës

paditësit hynë nga terraca. Gjykatësit nuk erdhën dot.

Megjithatë vendimi u shpall:

janë çmendur rrugët!

3 dhjetor 2004

NJERËZ TË HARRUAR

kur heshtjen e prishte ai

buldozi i kuq

shtëpinë tonë e mbulonin eshtra dhe kafka

“Janë njerëz të harruar” thoshte im atë

koka pashallarësh, duar shpatarësh

eshtra barinjsh, tregtarësh,

nuk ishin vdekje, qenë komedi

çibukë prej balte, dekorata gjeneralësh

dhëmbë pa nofulla, gjyle, gaveta

“janë uri të harruara” thoshte im atë

“Kur humbin zemrat, kur humbin buzët,

kur humbin fjalët, humbin dhe varret”

Shtëpia jonë kërpudhë i shtynte

çlironte qiellin e vet të vogël

ne rriteshim mes vdekjes

që ngjante me lodër

4.2.2005

(Botuar në "Gazeta e Athinës", shkurt 2006)

ANDI MEÇAJ

Andi Meçaj u lind më 6 qershor 1975, në Vlorë. Më 1994 ka mbaruar liceun artistik për pikturë po në Vlorë dhe në këtë vit mërgon në Greqi ku hap një ekspozitë pikture vetjake të vlerësuar nga shtypi vendas. Është përfshirë në antologjitë poetike "Portat e Harresës", Tiranë, Toena 2001, si dhe te: "Antologji e Poezisë - Qiejt e Shpirtit", Tiranë, Bota Shqiptare & Meda Dea 2006, me shkrimtarë nga Shqipëria që ndodhen në Greqi, 1990-2006 dhe në antologjitë e tregimit "Shtëpia mbi rrota", Tiranë, Toena 2001, si dhe te: "Antologjia e Prozës - Maska e Ditës", me shkrimtarë nga Shqipëria që ndodhen në Greqi 1990-2006, botuar nga Bota Shqiptare & Meda Dea, Tiranë 2006. Boton rregullisht në shtypin shqiptar dhe atë të Diasporës. Në vitin 2009 është përfshirë në kapitullin e tekstit universitar për poezinë moderne të pasviteve '90-të.

Ka botuar:

"Puthje ujore" poezi. Albin-Tiranë 2001

"Tokë e Bekuar" poezi. Toja-Athinë 2002

"Nga Letërkëmbimi me një Fantazmë" poezi. Toja-Athinë 2003

"Qyteti fle në Xhepin tim" poezi. Enalen-Athinë 2006

KU  VETE KËSHTU

Ku vete kështu,

mes ngatërresash kaq e sigurtë

dhe ikën, ikën si ditë nga kafazi i natës,

për të hedhur vellon në krahët e virgjërisë sonë,

duke pirë qiellin në kupë çaji,

rrugicën tonë në çantën e tualetit e fut,

pasqyrë të vogël, e vogël por e lumtur për ne,

për grimcat e rërës që rrëshqasin duarve

si kujtimet,

gjurmët e limonave mbinë të kaltër,

karafili dhe shega mbi buzët e tua puthen.

Ti erë, ku vete kështu?!

ROMANCË

Jam kthyer përsëri, përsëri nuk dihet se ku shkova,

një tjetër që rrobat dhe hapat e mia kishte veshur,

si zakonisht në ora tetë mbërriti. Të hapur e gjeti derën,

zemrën e gruas si zakonisht të mbyllur.

Të parën shqelmoi veten, pastaj muret,

dritaret nga frika shkundën xhamat dhe shkoi të shtrihej

nën zhurmën e ëndrrave, që vetë urdhëroi,

të flinin.

PËRGJIM

Shtëpia rënkon nën kornizat varur mureve

dhe ti një ditë do të mbyllesh atje, muret përsëri

do të ankohen, ti, jo, nuk ke kujt t’i bërtasësh,

fjalën e tyre të fundit dyert e thanë,

të trokiturat ndalohen me ligj,

tashmë ka humbur fletankesa jote,

dhe trupi rebelohet, duart thyejnë kornizat,

këmbët shqelmojnë dyert, mishi trokitjet rikujton,

muret rënkojnë, përsëri rënkojnë muret, nuk ka më korniza,

vetëm sy nëpër dritare.

NINULLË

Ai iku, mbylli derën,

jo, dera e mbylli atë.

Rruga me shami në duar, (duke e tundur),

e përcolli gjer tek deti,

jo, shamia me rrugën në duar, (duke e tundur),

e përcolli gjer tek deti.

Deti me pulëbardhat e zeza dhe

kapelen e kuqe, e futi në anije,

jo, pulëbardhat e zeza dhe kapelja e kuqe

me detin, e futën në anije.

Anija u përkund,

u përkundën dhe duart e nënës.

GJURMË NË BRAKTISJE

Në këtë rrugë ka gjurmë hapash,

disa të vogla, të mëdha,

disa gjysma, të reja disa.

Po t’i ndjekësh do të të shpien te shtëpia

e braktisur në fund të rrugicës.

Do të hapësh derën, ose do të hysh me një

të shtyrë brenda, është e kalbur si kujtimet.

Do të të mbysë kolla nga pluhuri i harresës,

mos u shqetëso nuk je i sëmurë, mikrobet

i varrosën bashkë me njerëzit.

Do të shohësh copëza qelqesh dhe dritare

të shkatërruara nga koha, dikur frynte

dhe i përplaste ato. Do të shohësh

tavolinën këmbëthyer, ndoshta

nga pesha e pjatave ndër vite,

kolltukët e shqyer nga mola,

dërrasat e dyshemesë të shkulura

dhe tavanin e ciflosur nga lagështira.

Vazhdo nëpër kuzhinë, pas saj ndodhet

dhoma e gjumit, atje do të shohësh

shtratin e madh, tashmë

përtokë, të gjunjëzuar,

dikur ky oaz dashurie, falte lumturi.

Do të shohësh mure të bardhë,

korniza të çrregullta që ekspozojnë fotografi

të zbehta çastesh, dikur kanë qenë frymë brenda

rrobave dhe shpirtrave të tyre.

Ec dhe do të shohësh gjurmë, tinguj, tik-tak-un

e orës varur në komodinën e vjetër, dollapin

e teshave, me kostumet dhe fustanet e çngjyrosura,

dikur shkëlqenin më shumë se dielli.

Vazhdo të haposh, të lësh gjurmë

në historinë e braktisjes, dikur,

ndoshta dikur edhe ty do të të vizitojë dikush.

SHTËPIA

Kam hapur krahët,

sigurisht duhet të përqafoj dikë,

ndoshta shtëpinë e viteve që ikin sëprapthi,

ndoshta shiun që do t’u rikthehet réve,

apo atë qenin e zi të zotit Andon,

kur flet në tre gjuhë të huaja kafshësh.

Zgjas krahët, i hap, i hap, i hap,

përqafoj shtëpinë, e shkul dhe rrënjët

ia hedh.

Mbi dhé

bien lodra, lodra, lodra

dhe koka ëndrrash të prera

mbi dhé.

PIKTURË  SUREALISTE

Anës rrugëve do të gjesh sy

varur nëpër pemë, frutat i hëngri toka

duke na goditur me farat e tyre.

Do të gjesh njerëz të mbirë fushave,

lulëkuqet i hëngri toka

duke na konturuar me të kuqen e tyre.

Anës rrugëve do të gjesh sy të pjekur,

të kuq, që u rëndohen pemëve.

FRIKA QË BËN PËR TË QESHUR

E vesha krahëve

këtë ngjarje të vrarë,

jo se kam ftohtë,

por tështij

dhe nëse tështij,

nxjerr ndodhira

me arinj dhe njerëz,

dhelpra dhe jashtokësorë,

domethënë kam frikë,

frika të bën për të qeshur,

unë qaj,

dhe iki me kokën në duar,

ta nxjerr shëtitje.

Ç’DHËMBË  TË  TMERRSHËM

Duke parë një buburezë të balsamosur

në dritare, loti qau, bashkë me të unë.

E di, një ditë do të kthehet, ushtria

milionëshe do të shqyejë mishin.

Ndërsa ne mbas dritareve do të mërmërisim

“Ç’dhëmbë të tmerrshëm paskan buburezat?”

BALADA E MOHAMEDIT

Këpucët veshën këmbët e zeza

të Mohamedit,

njërin sy e ka të lagur,

njërën mëngë të ngrënë,

hunda i ka ngrirë, e heq, e fut në xhep,

hunda fillon të këndojë

një melodi kurvash,

Mohamedi dëgjon

megjithëse pa vesh.

Rruga fillon të ecë,

ecin dhe këpucët

veshur këmbë të zeza

këpucëve u del bisht dhe katër këmbë.

Dikush sheh një kalë,

dikush dy këmbë të zeza,

një tjetër gjen hundën e ngrirë

duke fshikulluar me kamzhikun - pemë.

PLAKU LODËR

Çapon, godet bastunin

në rrugën drejt kishës,

troket orët e tij të mbetura,

asfaltin e zi që hap derën,

nga del e bukura e dheut

shndërruar në flutur,

krahët e ylbertë përplas,

në flokët e tij shekullorë vendos,

të jetojë dhe të vdesë.

Dora kurdis zemrekun,

ecën dy hapa, ndalon,

rikurdiset, vazhdon.

Nga qoshja del fëmija kaçurrel,

me sytë e dielltë, 

duke bërtitur, duke ulëritur

nga gëzimi për plakun lodër,

për këtë gjigand të rrudhur,

me tesha të ngrëna kohëve,

me këtë bastun që ka hedhur

rrënjë në shpirt.

Kujdes biri im,

ka nevojë për shumë dashuri

dhe pak kurdisje.

KUR BIE SHI

Bie shi në oborr dhe në

shpirtin tim, nuk kam ombrellë,

strehë nuk kam, vetëm një qiell

dhe katër mure që ma rrethojnë

qenien, duke u vyshkur,

tkurrur brenda meje.

Macen e zezë e shoh të laget,

tavolinën të gjëmojë si tambur,

mbulesat, fantazma të vallëzojnë,

krevatin të ngrihet, të shkundet si qen,

nga pikturat të dalin njerëzit-hije,

me sytë dhe duart e ndritshme.

Ndërsa erën të shtrihet mbi dysheme,

të lotojë nga dhimbja dhe trishtimi.

FËMIJËRIA

Përplaset dera, hyn ai,

sytë i ka të verdhë,

duart jeshile,

kokën katrore,

brenda xhepave rri fshehur fëmija,

e nxjerr, i blen akullore,

lodra, të puthura,

rrotullon botën në karuzel,

tregon rrugën ku u rrit,

shtëpinë e vogël me baçen e madhe,

qenin larush tek bredhërinte

dhe gjyshen topolake që rrudhte kohën.

NË DORËN E VAJZËS

QË FILLON TË QESHË

Sot s’më hahet,

nga ballkoni përtej

del ngopja,

i kalon të 100 kilet,

më përshëndet

me një lëkundje dore

që i ngjan lavjerësit.

Në tavolinë pjatat flenë

me ca gërhima që s’durohen,

pas pak vjen vetmia

me pëllumbat e saj,

ma përlan

sofrën time besditëse,

mërzitem dhe bëj gati

aeroplanin lodër,

fluturojmë ngadalë

çati më çati,

ballkon më ballkon,

derisa ulemi në dorën e vajzës 

që fillon të qeshë. 

RRUGA DREJT QYTETIT

Rruga drejt qytetit

ka pluhur,

sy anës pemëve.

Makinat që zhurmojnë

janë lodrat e fëmijërisë sime,

Ky burrë u bën roje

bletëve dhe kujtimeve.

Në fusha qentë lehin,

ruajnë dhëntë dhe zërin.

Autobuzi sjell

ndenjëse të zbrazura

dhe mendime.

Ky zotëria pranë meje thotë:

-qyteti nuk është më fëmija

me pantallonat e shkurtra,

tani ka vënë kravatë, pantallona xhins

dhe një okë xhel në flokë.

NË NJË ISHULL TË EGJEUT

Këtu rrugët janë të ngushta,

në rresht për një

ecin njerëzit,

nën portikët e ulët

të dyqaneve dhe shtëpive.

Hapat djersijnë

kujtesën e këmbëve.

Fjalët puthin

qafë femrash gjizbuluara.

Plaku mustaqelli

i bën shoqëri pelikanit Petro

dhe mullinjve me erë.

Nga qoshja përballë

vogëlushi zbulon botën,

derdh buzëqeshje.

Akuariumi gjigand

është hënë e madhe e ndritshme,

mbushur gjëra të shijshme.

Tingujt përhapen

flutura të vogla të padukshme.

Nata është ajo vajza me mini

që kërcen deri në mëngjes.

TRAM BY NIGHT

Trami,

balenë stërmadhe,

ka mbyllur gojën.

Njerëzit ngjajnë

peshq të ngjyrosur,

me rrobat e ndritshme

si luspa.

Ky burrë

i lexon ulur mendimet

bri gruas

me celularin ngjitur pas veshit.

Dy arlekinë pasqyrohen

në xhamin përball.

Fëmija brenda meje

zgjohet, zgjat duart,

i ledhaton.

Qeni pekinua

lëpin buzët

dhe imazhin e kockave

tek kryqëzohen mbi një bluzë.

Një fizarmonikë hyn,

sjellë erë

dhe kujtime,

zëngjirur

këngëzon dashuri.

QIELLI PIKON QUMËSHT

Qielli pikon qumësht,

zogjtë sjellin mëngjesin

dhe aromën e vesës,

nata mbyll grilat, vetëvritet,

ngjyrat dhe rrugët

fillojnë të çelen

gjinj të vegjël, të mëdhenj,

lypësi im personal

veshur kravatë dhe kostum,

s'pranon më mëshirë,

të dielave është pushim,

qeni barbon,

më vështron me sy fëmije,

belbëzon,

njerëz të hekurosur fillojnë

rizgjimin e rrugëve,

nga flokët, rrobat dhe supet

u rrjedh qumësht.

MESNATË, NË ORËN DYMBËDHJETË

Ora dymbëdhjetë,

mesnatë,

ky tram që m'i përkund mendimet

më rrëfen ëndrrat e natës,

Hyn Nikua

dhe era të pëshpërin,

Kristua me fishekzjarre

mbjell buzëqeshje,

Vangjeli duke kalëruar

mëzin lodër,

Vjen dhe Melihaja

me shaminë e bardhë

që ia nduk faqet.

Hëna vizaton në qelq,

kokën e madhe të zbehtë,

brenda meje,

shëtis vende të pashkelura,

shaloj një statujë,

hapoj mespërmes oqeanit paqësor,

zgjas mjekrën,

këndoj në tre gjuhë njëherësh,

pagëzohem mbret.

MË NGJISIN SHKALLËT E NJË ËNDRRE

Më ngjisin shkallët e një ëndrre,

errësira më zbret një qytet,

mbi flokët e vajzave

dritat zgjohen korale,

anës rrugëve këndojnë

makina të dashuruara,

dy pemë vogëlushe,

kukafshehtazi luajnë me mua,

shtëpia zgjat kryet,

përgjon hapat e kthimit tim

dhe turmën cigane

që ikën me erën,

njeriu i vogël

me ëndrrën e madhe në kurriz

ka humbur rrugët,

shtëpinë që përvëlonte mall,

përkëdheljen e dridhur të nënës,

lulen që çelte një herë të vetme,

dredhklën që përqafonte pikturat nëpër mure,

kokën e prerë të Barbit,

ariun lodër që u binte

papushim daulleve

dhe saksinë që vetëvritej

sa herë hidhej nga ballkoni.

ALI ASLLANI

Duhej të isha rreth dhjetë vjeç kur dëgjova për herë të parë emrin e tij. Ja se si ndodhi: dajua i babait tim, Xhemil Veli Duka nga Vranishti i Vlorës, drejtor i shkollës së atij fshati, zbriste në qytet një herë në muaj për të marrë pagën e tij dhe të mësuesve të tjerë. Atë natë flinte tek ne, jo vetëm se qyteti nuk kishte hotele, por edhe se i hahej muhabeti me tim atë. Një herë, duke më parë që po shkruaja detyrat, u afrua, i pëlqeu kaligrafia ime, më mburri shumë. Së shpejti e kuptova përse e bëri këtë. Nxorri nga xhepi një fletore të trashë me shkrim të kuptueshëm dhe m’u lut t’ia kopjoja brenda një muaji. Gjithë atë muaj kopjova me kujdes vjershat e dajos së babait tim, që më pëlqyen shumë. Ishin këngë trimërie për heronj të ndryshëm, sidomos të Luftës së Vlorës, por edhe vjersha dashurie. Disa vargje i mësova përmendësh. Më duhet të them se, nën ndikimin e tyre, bëra edhe unë një vjershë për maçokun tim të kuq, që ishte hajdut i madh dhe na e vrau gjitoni Kadri së bashku me gruan e tij Bejeko. Kur erdhi dajo Xhemili herën tjetër, e vështrova me më tepër respekt, i recitova disa nga vargjet që mbaja mend, i recitova gjithë krenari edhe kryeveprën time të parë. Ai qeshi me gjithë shpirt dhe tha: “Unë shkruaj për heronjtë e vërtetë, ti bën hero maçokun” dhe filloi të më ligjërojë për patriotizmin. Unë i thashë se ai është poet i madh, më i madhi i të gjithëve dhe do të përpiqesha t’i ngjaja. Dajo Xhemili u vrenjt dhe më tha: “Poet i madh është Ali Asllani. Unë jam një rapsod dhe vetëm kaq”.

Kërkova të lexoja poezi nga Ali Asllani, por nuk gjeta. Duhet të pohoj se fillova të frekuentoj bibliotekën në moshë fare të vogël për hir të tij. Ishte viti 1954. Gjithë letërsinë e re shqiptare, e vetmja që lejohej atëherë, e lexova brenda një jave, por Ali Asllanin do ta lexoja të cunguar vite më vonë. Përse? Një poet dashurie aq i veçantë, himnizuesi i Vlorës, i vendit, damkosësi i satrapëve dhe tradhtarëve, përse ndalohej? Përse cungohej?

Kur miku im, piktori Koço Zhezha, në vitin 1987, do të mbronte diplomën në letërsi, i rekomandova Ali Asllanin dhe ai, duke marrë leje për të gërmuar në arkiv, vuri re se sa poet i fuqishëm ishte, më falënderoi që ia rekomandova dhe kërkoi të bëhesha udhëheqës i diplomës së tij. Kreva një detyrë dhe një merak të vjetër ndaj Poetit.

Por një punë të plotë e të thelluar ka bërë Dr. Bardhosh Gaçe, me grumbullimin dhe botimin e plotë të veprës së tij në dyvëllimshin “Vidi-vidi pëllumbeshë”.

Me kënaqësi zgjodha disa nga kulmet e krijimtarisë së tij që i rrinë kurorë poezisë shqipe të asaj periudhe, ku shkëlqyen emra aq të veçantë si Çajupi, Asdreni, Mjeda, Lasgushi, Fishta, Fan Noli, Migjeni.

Hiqmet Meçaj, janar 2005

Ali Asllani u lind në Vajzë të Vlorës më 1882, ku që në moshë të re mbeti jetim. Në Vlorë kreu shkollën fillore, në Janinë shkollën e mesme, gjimnazin "Zosimea" në 1898-1902. Në fillim studioi mjekësi, por pastaj vazhdoi Institutin e Lartë të Shkencave politiko-shoqëroro-administrative në Stamboll. Pas shkollës kreu stazhin në prefekturën e Janinës. Në 1908 zevëndësoi për tre muaj nënprefektin e Delvinës dhe u kthye përsëri në Janinë. Ai ishte një nga antërët e shquar të Klubit "Bashkimi". Për mbështetjen që i dha Ismail Qemalit filloi të¨persekutohej nga organet qeveritare turke, madje u dha urdhër të internohej në Halep të Sirisë. Mundi t'i shpëtojë internimit, kaloi në Korfuz dhe prej andej në Vlorë. Mori pjesë në Kuvendin e Dibrës, si përfaqësues i Klubit "Bashkimi" të Janinës. Më 1910 u kthye në Stamboll, pas rënies së kabinetit që e internoi. U emërua sërish nënprefekt, por me kusht që të punonte në viset shqiptare. Deri në 1912 punoi si nënprefekt në Asqekii, Ellgen dhe Bokser të vilajetit të Konjës në Anadoll. Pas shpalljes së Pavarsisë, Ismail Qemali, i besoi atij detyrën e Sekretarit të Përgjithshëm të Presidencës e të Këshillit të Ministrave, ku qëndroi deri në 22 janar 1914. Mëp pas punoi për disa kohë si nënprefekt i Fierit e kajmekan i Ballshit. Pas largimit të Princi Vidit shkoi disa kohën në Itali e u kthue sërish ku administrata lokale e cakoti sekretar të përgjithshëm (10.11.1915 - 1.1.1917). Pushtimi italian e gjeti nënprefekt, por meqënëse kundërshtoi pushtimin u pushua nga puna. Nga 20 dhjetori i vitit 1918 - 5 nëntor 1920 ishte kryetar i Bashkisë së Vlorës. Në vitet 1921 - 1922 ishte kryekëshilltar i qeverisë dhe më pas sekretar i përgjithshëm i kryeministrisë. Më pas u caktua konsull në Trieste, ku qëndroi deri në fund të prillit 1925. Po atë vit u emërua "Zëvëndës i ngarkuar me punë" në Sofje e më pas, po aty, "sekretar i parë" dhe "i ngarkuar me punë". Në vitet 1930 -1932 ishte ministër i akredituar në shtetin grek. Më 1934 përsëri është kryetar i Bashkisë së Vlorës deri në prag të pushtimit fashist 1939, ku u emërua antar i Këshillit të Lartë në Tiranë. Pak kohë më pas u largua nga jeta politike dhe vajti në fshatin Vajzë të Vlorës. Pas çlirimit është ndër të parët themelues të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. Deri në vitin 1952 mbahej nga të ardhurat e pakta nga përkthimet për llogari të Institutit të Shkencave, por kjo mundësi iu pre më vonë. Ka botuar vjersha që në moshë të re. U bë i njohur me poemën "Hanko - Halla" në 1942. Pak vite para vdekjes mundën të botohen disa libra të tij dhe iu lidh një pension i vogël. Ndër librat e botuar në vitet 1960 - 66 përmendim: "Vidi - vidi pëllumbeshë" (1960), "Shqipëria kryezonjë" (1961), "Vajzat dhe dallëndyshet" (1964), "Kur merr zjarr rrufeja" (1966) dhe pas vdekjes iu botua në 1973 "Poezia shqipe". Eshtë autori i këngës së njohur "Vlora, Vlora" , “Hakërrim”, etj...

Pas viteve 90 iu botuan disa libra si "Poezi të zgjedhura" në 1996, dhe "Vidi, vidi pëllumbeshë" në 1999.

Vdiq në Tiranë në 20 dhjetor 1966.

PYETA VALET VOGELUSHE

Pyeta valët vogëlushe;

mu si krahët e një gushe

përmbi supe nga një shkumë,

kush më pak e kush më shumë,

venë e vinë e shkojnë e shkasën

dhe përhera për ty flasën.

Valëza, o valëza,

farë e fis me vashëza,

ku e keni shoqen tuaj?

Ruaje zot nga erë e huaj!

Pyeta zoga, pyeta zogj,

pyeta zemrën që m’u dogj,

pyeta lulet nëpër baça,

nëpër baça, që un’ plaça,

muaj e vitra po të pres,

vidi-vidi pëllumbeshë!

Vidi-vidi zogëza,

farë e fis me zojëza,

ku e keni shoqen tuaj?

Një minutë e gjat’ një muaj!

Vidi-vidi pëllumbeshë!

për ty qaj e për ty qeshë,

për ty qesha; gjithë jeta

me gjith’ lule, me gjith’ fleta,

u bë fli për ata sy;

çdo gëzim ta fala ty!

E çdo brengë e mbajta vetë.

Tash afroi e thënë e shkretë,

dhe un’ s’di ku jam, ku vete,

rroj për ty e vdes për vete!

VLORA

Andej Qaf’ e Topit hedhur si sorkadhe

këtej Guzbabaja, një urat’ e madhe,

mu në mes të tyre shtrihet një qytet

shtëpi e shqiponjës për eternitet;

Vlora tungjatjeta, vendi i mrekullive,

maten me Sazanin degat e ullinjve!

Shëtita Evropën, shëtita Azinë,

gje’ te moll’ e kuqe vajta gjer në Kinë,

sa tutje më tutje, sa lark e më shumë,

dhe atje ku piqej buka mu në kumë;

Deri prapa diellit, në tingli majmun,

dhe atje ku zoti quhej Firaun!

Tobe ja rabi! fryhemi gjynah,

kapërceva qiellin si një zok me krah!

Kapërceva dete mbushur me inxhira,

kapërceva male gurë xhevahira,

gjithë më gostitën, gjithë i gostita,

sa më velesitën, sa u velesita!

Ç’do që desha pata, qumësht dallandyshe,

sa të hanin gjithë, gjyshe dhe stërgjyshe;

dhe me re të bardha dhashë edhe mora,

hazinera gjeta, kur më hante dora!

dhe me re të bardha mora edhe dhashë,

po si Vlorën time një qytet nuk pashë!

Vlorën edhe Vlorën thelp e kam në zemër,

ditën e kam dritë, natën e kam ëndërr...

çdo or’ e minutë ty të kam në gojë,

mbase të zë lemza, kur un’ të kujtojë!

Vlora im’ e bukur, Vlora im’ e lirë,

vetëm ty të dua dhe një gun’ të dhirë!

Aty n’ata rrethe, aty n’ato rrëza

çdo zonj’ e zonjushe matet me thëllëza!

Aty shpirti dridhet, aty zemra hidhet,

aty rreth e rrotull lozën gugulidhet;

dhe për her’ të parë po në atë vënd

një zogëz, një... hajde, më rrëmbeu mënd!

Vlora im’ e bukur, Vlora im’ e lirë,

vetëm ty të dua dhe një gun’ të dhirë!

E kudo që isha e kudo që jamte

këng’ në buz’ të kishja, lot në sy të kamte!

MBI QEPALLE ME TROKIT

Mu këtu,

ku ormisi1 zëmrën zoti.

Aty kam një guguftu,

që e koj me pika loti.

Natën vjen e bënet dritë,

bënet drit e bënet yll,

mbi qepallë më trokitë,

s’më lë syrin që ta mbyll.

Ditën bënet vetëtimë

e me krisma e me bujë,

shkrep në mes të shpirtit tim

dhe më prish, më bën rrëmujë.

Iki larg e ngrihem lart

kaloj drit’ e kaloj hije,

pastaj zë e flas përçart

dhe në këmb’ të saja bije.

E kudo që ajo vete

më tërheq si hije pas,

zot, o zot që s’jam në vete,

e humbas, humbas, humbas...

Dhe buças si val’ mbi zallë,

kur buçet e kur dremit,

ajo vjen përher’ vërdallë

mbi qepallë më trokit.

1.ormisi-  zbukuroi, stolisi

KATER STINA KATER ÇAPA

I

Vjeshtë...

Nëpër hije s’ka më shije,

lot’ i par’ dhe më i thjeshtë

është fletë e gjor’ që bije!

Nëpër dega, nëpër gjethe,

dor’ e erës po trokit:

me rrënqethje si në ethe,

fillon pema pëshpërit!

Sosi kënga në fole,

hyri reja në kufirë,

dallandyshja, ler’ e le,

ja nis këngës lamtumirë!

Dallandyshja ime, haj!

do më lër e do më shuaj;

ku do shkeli këmbë e saj,

loti im do jetë i huaj!

II

Shkoi dhe vjeshta me sa pati...

vargje vargje varet reja,

zbriti drër’ i madh nga shtrati,

po andej nga zbret rrufeja!

Bota mbytet nga një mjegull,

dita thyhet, nata rritet,

në oborr e shkreta pjergull,

sa po vete po ronitet!

Qielli ulet, ulet, ulet

rreth e rrotull tym e ujë,

reja, vjen mbi supe ngulet,

er’ e egër bën rrëmujë;

era vjen me duf si plumbi

dhe nuk le folé në vënd,

dallandyshja ime humbi

edhe unë i humba mënd!

III

Kalon koha dal’ nga dal’

nata thyhet, dita rritet;

diell’ i dimrit rrall për mall,

si sorkadh me çap vërtitet!

Mbi një degë e mbi një tjegull

nanurit një zog i gjor’,

në oborr e shkreta pjargull

merr një hov paraveror!

Ja dhe shkurti shkurtabiq

s’lë dy gurë në një qoshe,

po vesh trupin lakuriq

të bajames bukuroshe!

Mars, o mars me huqe shumë,

një rremall e një nopran,

aty vaj e aty shkumë

aty qesh e aty qan!

Është e gjër’ sa ësht’ një botë

dhe në vjen me ca rrëmbime,

është i thell’ sa ësht’ një lotë,

po i holl’ si zemra ime!

IV

Kur bën koha diell e shi

merimanga paska dasëm,

s’di, për zotin, po tashi

un’ dhe zemra ime shkasëm!

Mëndja vete ku nuk vihet...

e më tej, e më përtej...

një pullumb që di e ngrihet

ai di se ku do vej’!

Ku nuk vete mëndj’ e shkretë

bënet shkum dhe mbi tallas,

un’ po varem tatëpjetë...

ajo shkon e shikon pas!

V

Paravera me bilbila

koha qesh dhe buza qesh,

diçka thon’ për trëndafila

goj’ për gojë e vesh për vesh!

Kridhet bota në stoli,

në stoli e në sedefe,

dridhet zëri në vjoli;

dor’ e vajzës rreh dy defe!

Ngrihet kupa me dolli,

një dolli me tre shëndete,

rrotull zoga meskalli,

dy për zogën, një për vete!

Pjesa ime tepër pakë;

pi dy pika, heth një sy,

mezi marr një pikëz flakë

sa për zemër...gjer aty!

VI

Thon’ se shiu muajt maj

nëpër dete bën sedefe

dor’ e vajzës punon paj’,

dor’ e majit bën gjergjefe!

Pik’, ergjëndi vjen me fate

e çdo pik’ me këmb’ të mbarë,

nëpër llëra, nëpër shtate

tingëllin si pika ar!

Erdhi vera përsëri

kalipeç mbi shtiza dielli,

bejk’ e stanit buz’ flori

del e pret me kënga fyelli!

Përsëri dhe përsëri

përqafonen flladi, fleta,

ah, kjo kënga dashuri

ësht’ e ëmbël shum’ e shkreta!

Ngrihet kupa me dolli,

me dolli e me shëndete,

un’ po rri e vërshëlli...

as për zogën, as për vete!

Pjesa ime një puqer

rrall’ një vetull, rrall’ një sy,

dhe si drita në uj’ thyer

ca kujtime...gjer aty!

VII

Shkoi dhe vera me aq bujë,

shkoi me gjith’ ato stolira,

plaç, moj ver’, që për pak ujë

thave lulet më të mira!

E një vit i gjithi shkoi,

katër stina, katër çapa,

un’ kërkoj, kërkoj, kërkoj...

djalërin’ që mbeti prapa!

Aty brënda kam ormisur

me kujtime, me gatime,

thellë e thellë i kam stolisur

në bërtham’ të zemrës sime!

S’kalon koha, kaloj unë,

jet’, o jeta e flamosur,

jam në gusht, dhe gusht e gunë...

plaça un’ që paskam sosur!

VETEM JETA S’MUND TE MATET

Dhe ajo që m’u duk mua e përhershme shkoj e vate

Vate jeta ime vate, më la vetëm një kujtim

S’di, i ziu, ç’ështe kujtimi: Vetëm shkrep si vetëtimë

e më ndrit e më tregon gjurmëzat e zotëris’ sate

Thone lindi me kemishe, per ate qe paska fate’

meqe une te dua ty, paskam lindur me kemish’

s’di, i mjeri ç’eshte kemisha, vetem ish ashtu si ish

midis mishit dhe kemishes futej dor’ e zoteris’ sate

Thone paska paraise, gjith’ lulishte e pallate

tufa, tufa me hyrira, vargje vargje me kumrira

s’di, i ziu, c’eshte hyria, por hyrirat me te mira

s’mund te ken’, t’u befsha une, ate zjarr te zemres sate

Paska vende gji-ergjende e pallate me shtat’ pate

ku ka defe, ku ka qejfe,

ku ka çupa me kaçupa

s’di, dhe s’di, se c’esht’ kaçupi, me pelqen më teper kupa

kur ma mbush e kur ma jep, ajo dore pa mekate

Dy te tretat e nje kohe, te nje shekulli qe vate

vate jeta ime vate, me ‘te bashke van’ dhe fatet

s’di, i ziu, se ku vane, vetem jeta s’mund te matet

vec me ditet qe kalova, ne prani te zotris’ sate

DO T'I SHTRYDH TË DY SYTË

Un' jam un', saksi e vjetër!

Lule gjirit që stolisa shkoi stolisi një gji tjetër

Un' e nisa e stolisa me ç'i jep e s'i jep sisa

dhe me këngë ylyveri buz' e gushë ja qëndisa

Nëpër vapëz i dhash' hije, nëpër hije er' e shije

i dhash' shije poezie, gjith' fuqit' e një magjie

gjith ato, që fllad i ëmbël nëpër lule mbar e bije

ar' e diellit me tallaze, ar' e hënës fije-fije

dashuria me dollira dhe me thelp lajthije pije...

Po u bë ajo që s'bënej, si, pra, zemra do duroj',

syri lotin ta qëndisë, loti syrin ta harroj?

Si, pra, zëmra do durojë un'saksia tash të vuaj

edhe këngë e gjirit tim të këndoj' në gji të huaj?

Un' e nisa i stolisa me ç'i jep e s'i jep sisa,

dhe me këngë ylyveri buz' e gushë ja qëndisa

buz' e gushë ja qëndisa, e ormisa mu në zëmër

plasi hëna ziliqare që shikonte me sy vëngër!

Më së fundi i dhash' lotin, kryepajën time pajë

i dhash' lotët që pikonin ku i shkelte këmbë e saj'

i dhash' vjershën time valë, dy herë valë tri her' zjarr

që buçet në maj të penës edhe bënet këng e marr'

këng' e marr' e mallit tim, që tani e paskëtaj

do t'i shtrydh të dy sytë nëpër gjurma të asaj!

NJE VESHTRIM I ARRATISUR

Nje veshtrim i arratisur

Nga qepallat e qendisur

Ku esht’ shpirti im skalisur,

Nga dy syt' e zes te tu

Vjen me thote ashtu-keshtu!

Me thot' jo edhe me ndes!

Me thot' po edhe me vdes!

Nata zgjatet edhe zgjatet...

Ah kjo nat' me or' nuk matet!

E un' mbetem duke lutur,

Lutem yjeve te keputur,

Dhe un' lus e kerkoj ty,

Ate vetull, ate sy!

Se ne syrin tend te zi,

N'ate sy te zi mazi,

Shenj' e buzes sime duket

Si nje prush ne re kur muget!

HAKERRIM

Që nga Korça gjer te Shkodra mbretëron një errësirë,

nëpër fusha, nëpër kodra, vërshëllen një egërsirë!

Pra, o burra, hani, pini, hani, pini or’ e ças,

Për çakallin, nat’ e errët, është ras’ e deli ras’!

Hani, pini dhe rrëmbeni, mbushni xhepe, mbushni arka,

të pabrek’ ju gjeti dreka, milionier’ ju gjeti darka!

Hani, pini e rrëmbeni, mbushni arka, mbushni xhepe,

gjersa populli bujar t’ju përgjigjet: peqe, lepe!

Ai rron për zotrinë tuaj, pun’ e tija, djers’ e ballit,

ësht’ kafshit për gojën tuaj. Rroftë goja e çakallit!

Shyqyr zotit, s’ka më mirë, lumturi dhe bukuri,

dhe kur vjen e ju qan hallin, varni buz’ edhe turi!

Hani, pini dhe rrëmbeni, është koha e çakenjvet;

hani, pini e rrembeni, ësht’ bot e maskarenjve;

Hani, pini, vidhni, mblidhni gjith’ aksione, monopole,

ekselenca dhe shkelqesa, tuti quanti come vuole!

Nënshkrim i zotris suaj nëpër banka vlen milion,

ju shkëlqen në kraharuar decorata “Grand Cordon”!

Dhe kërkoni me ballhapur (!) komb i varfër t’ju thërres’

gjith me emrin tingëllonjës: Ekselenca e Shkelqes’

dhe të quheni përhera luftëtar’ e patriot’,

në ka zot dhe do duroj’, posht ky zot, ky palo zot!

Grand Cordon i zotris’sate, që në gji të kan’ vendosur,

ësht’ pështyma e gjakosur e atdheut të vremosur;

dhe kolltuku ku ke hipur, duke hequr nderin zvarr’,

ësht’ trikëmbshi që përdita varet kombi në litar!

Dhe zotrote kullurdise, diç, u bëre e pandeh,

kundër burrit të vërtetë zë e vjell e zë e leh!

E na tunde, na lëkunde, nëpër salla shkon e shkunde,

mbasi dora e armikut ty me shok’ të heq për hunde.

Rroftë miku yt i huaj, që për dita los e qesh,

të gradoi katër shkallë, pse i the dy fjal’ në vesh!

Koha dridhet e përdridhet, do vij’ dita që do zgjidhet

dhe nga trasta pem’ e kalbur doemos jasht’ do hidhet!

Koha dridhet e përdridhet, prej gradimit katër shkallë

nuk do mbetet gjë në dorë veç se vul’ e zezë në ballë!

Mirpo ju që s’keni patur as nevoj’ as gjë të keqe,

më përpara nga të gjithë, ju i thatë armikut: “Peqe!”

Që të zinit një kolltuk, aq u ulët u përkulët,

sa në pragun e armikut vajtët si kopil u ngulët!

As ju hahet, as ju pihet, vetem titilli ju kihet…

Teksa fshat’ i varfer digjet… kryekurva nis e krihet!

Sidomos ju dredharakë, ju me zemra aq të nxira,

ju dinakë, ju shushunja, ju gjahtar’ në errësira!

Ç’na pa syri, ç’na pa syri!... Hunda juaj ku nuk hyri:

te i miri, te i ligu, te spiuni më i ndyri!

Dallavera nëpër zyra, dallavera në pazar,

dallavera me të huaj, dallavera me shqiptar’

Vetëm, vetëm dallavera, dhe në dëm të këtij vëndi

që ju rriti, që ju ngriti, që ju ngopi, që ju dëndi!

Nëse kombi vete mbarë, nesër ju veproni ndryshe,

dylli bënet si të duash, kukuvajk’ dhe dallandyshe…

kukuvajka gjith, me lajka, neser silleni bujar,

nënë dorë e nënë maska, shkoni jepni një kapar!

Dhe kujtoni tash e tutje me të tilla dallavera

kukuvajka do përtypi zog e zoga si përhera…

Ja, ja grushti do të bjeri përmbi krye të zuzarve,

koha është e maskarenjve, po Atdheu i shqipëtarve!

Edhe ju të robëruar, rob në dor’ të metelikut,

fshini sofrat e kujtdoj’, puthni këmbën e armikut!

Që ta kesh armikun mik e pandehni mënçuri,

mjafton bërja pasanik, pasanik dhe “bej” i ri,

dhe u bëtë pasanik, me pallate, me vetura,

kurse burrat më fisnikë, japin shpirtin në tortura!

Vëndi qënka sofr’ e qorrit, vlen për goj’ e për lëfytë,

bëni sikur veni vetull’, shoku shokut krreni sytë…

Dhe për një kërkoni pesë, po më mir’ njëzet e pesë.

Le të rrojë batakçiu dhe i miri le të vdesë!

Po një dit’ që nis e vrëret do mbaroj’ me bubullimë,

ky i sotmi zër’ i errët, benet vetëtimë

dhe i bije rrufeja pasuris’ dhe, kësi lloj,

nuk ju mbetet gjë në dorë, vetëm një kafshit’ për goj’!

A e dini që fitimi brënda katër vjet mizor’

nuk ësht’ yti, nuk ësht’ imi, është i kombit arbror,

ësht’ i syrit në lot mekuar, ësht’ i vëndit djegur, pjekur,

Ju do thoni si të doni… po e drejta dermon hekur!

1942.

7 PRILL 1939

Shtatë prill...

Kopilove o kopil

E u lute u këpute

Njëqind pash në dhe u fute!

Natyrisht një tradhëtor

Spor e fisit arbëror

E pret hasmin me daulle

Kur gjen ditën ta bën pulle!

Na e gjeti dhe na ra

Vret Shqiponjën që s'u vra

Nuk u vra dhe nuk do vritet

Posht perpjet me vrull vërtitet!

Ja dhe hymni që na thurri

Hymn'i zi i një qivuri:

"Eja, eja alala

Të na rrojë Duçeja

Duçeja guguçeja

Le të rroj’ edhe flamuri

Sa për sy e për bela!”

I pabesi ta dij’, pra

Ndër kasolle me një tra

Që nga Shkodra gjer në Dropull

Rron ai që i thon’ popull!

Ajo dor’ që rreh dybekun

Di ta mbush edhe dyfekun

Në se ditën çan ugar

Edhe natën thurr litar

Thurr litar e kalit grushtin

Dhe e var nga këmbët pushtin!

KOKA BEN E KOKA VUAN

Ç’ke moj zemër që rënkon!

Njëher' varet trikollari1, herën tjetër kryq i thyer...

Paska rar' hallva prej qielli e ja nis një dallaver,

Mbushen xhepat me flori

E qinosen ujk e dele për të bër' një stan të ri!

Shitet vendi për para, me para e për para

Bënet burri telendi, dy para një maskara,

Para hasmit lepe peqe

Para zërit të atdheut hund e tyre shtatë sqepe!

Duke blerë e shitur erë, dikush bënet milioner,

Kurse shoku pinte uthull lum zotria pinte verë,

Milioneri yn' i ri

Para shokut të dikurshëm vari buz' edhe turi!

E përhera me dy faqe, që të haj'e që të bluaj,

Në një kohë mbi dy frona, në një çast mbi dy kuaj,

Me dy faqe, me dy nofulla, në një xhep e dy flamurë

E hedh këmbën me daulle edhe turk edhe kaur!

Na të urt' e të mëndafshtë s'qemë të zot të bënim zë

Ku fillon me thash e theme hij' e vetes të përzë;

Neve ndryshe, puna ndryshe, defi ndryshe, kënga ndryshe

E ç'kërkon në gji të gjëmbit të këndoj' një dallandyshe?

Mirpo vendi paskish zemër, paskish sy e paskish vesh,

Shikon lark e dëgjon thellë, di të vesh, edhe të zhvesh

Tani eja e t'ja themi asaj kënge që ja thonë:

Koka bën e koka vuan, ç'ke moj zemër që rënkon?!

1-trikollari-(ital.) poeti e thotë me qesëndi popullore për flamurin e pushtuesit që ka tre ngjyra.

ALI PASHA TEPELENA

Nga satrapët më satrap

nga dervishët më dervish,

ky zabit, ky dreqo-lab,

pa kalem e pa qitap,

paskish lindur me këmish!

Po satrapin, unë ju lus,

mos ta marrim për qortim,

ai ish një kryetrim,

një rrufe, një vetëtim,

që i tha sulltanit: sus!

Një rrufe...

Po rrufeja, vini re,

i ka rrënjët në një re!

si dhe truri, tungjatjeta,

me gjith’ dritëzat e veta,

i ka rrënjët në kaptinë!

po sa larg dhe sa lart

shkon e ndrin dhe vetëtin!

Dhe Ali Pasha kajmeni

nip stërnipi i një dere,

soj dervishi, soj sejmeni,

i ushqyer me mëna ferre!

me guzimin mrekulli

u bë kryefermanlli

dhe nga truali i tij i ngusht’

i lëshoi një goxha grusht

perandorve osmanlli!

Dhe arriti sa pothuaj,

në tryezë të çezarve

ku vlon hymni ngadhnjimtarve,

hymn’ i tija s’mbet i huaj!

Le t’i ngrem’, pra një dolli!

fam’ e tija është e madhe,

vler’ e tija më e madhe!

Në e ultë historia,

di ta ngrerë Shqipëria,

sepse trimin, nuk e nuk,

trimi trimin nuk e zhduk!

(Botuar në "Gazeta e Athinës", shkurt 2005)

PETRO MARKO

U lind në Dhërmi, Vlorë. Pak kohë studioi në Athinë. Që kur ishte nxënës i shkollës tregtare në Vlorë (të cilën e kreu në vitin 1932) filloi të shkruajë poezi dhe proza të shkurtra. Petro Marko ka një biografi nga më të pasurat dhe më të bujshmet në letërsinë shqiptare. Deri në vitin 1936 ai punoi në Tiranë si gazetar dhe po atë vit, në moshën 23 vjeçare u nis vullnetar në Luftën e Spanjës, si luftëtar në brigadat internacionale. Pas Luftës së Spanjës, gjatë kthimit për në Shqipëri, ai do të ndeshet dhe do të marrë pjesë në shumë beteja antifashiste nëpër Evropë. Pas kthimit në Shqipëri në vitin 1940 do të burgoset nga italianët, që aso kohe e kishin pushtuar Shqipërinë dhe do të përfundojë në kampin e ishullit Ustika afër Palermos. Në përfundim të Luftës Antifashiste në vitin '44, Petro Marko do të marrë pjesë në radhët e partizanëve italianë, duke i rënë kryq e tërthor Italisë, si luftëtar dhe si komandant me përvojë luftarake. Kur kthehet në Shqipërinë e çliruar, ftohet që të qëndrojë në krye të gazetës "Bashkimi" në Tiranë, por shpejt do të përjetojë disa nga vitet më të rënda nëpër burgjet e shtetit shqiptar komunist, për të cilin Petro Markoja kishte luftuar nëpër Evropë dhe Shqipëri më se 10 vjet rresht. Kjo për të vetmin shkak se nuk mund të pajtohej që në ditët e para të pushtetit me fillimin e diktaturës, e sidomos kur provoi t'i rezistojë diktatit që i vinte Shqipërisë aso kohe nga jashtë kryesisht nga Beogradi.

Të gjitha këto përvoja jetësore i përfshin në romanet: "Hasta la vista" dhe "Qyteti i fundit". Në vitet '70 ai do të shkruajë romanin "Një emër në katër rrugë", ndërsa periudhën e vështirë të jetës së tij në ishullin e Ustikës do ta përjetësojë në romanin e tij të rëndësishëm "Nata e Ustikës".

Faqet më të fuqishme të prozës së Petro Markos reflektojnë triumfin e dashurisë dhe të humanizmit njerëzor. Pas tërë atij ferri nëpër të cilin kalon njeriu në rrëfimin e Petro Markos, ai arrin të mbetet i pamposhtur nga mizoritë e botës. Këtë bërthamë të brendshme e rrezatojnë personazhet nga romanet e tij, këtë shkëlqim biblik reflekton Petro Marko njeri dhe Petro Marko shkrimtar në tërë veprat e tij.

Nuk ka shembull në letërsinë shqiptare, ku të jetë gërshetuar dhe njehsuar aq shumë mes vetes njeriu dhe krijuesi - Petro Marko njeri dhe Petro Marko shkrimtar. Tek vepra e tij rrezaton bindja dhe besimi i lindur për dashurinë dhe humanizmin njerëzor, ndonëse sa rrojti ishte ndër personalitetet më të persekutuara dhe më të munduara.

Libra të autorit:

Hasta la vista, Qyteti i fundit,  Një emër në katër rrugë, Ara në mal, Nata e Ustikës,  Shpella e piratëve, Retë dhe gurët, Horizont, Fantazma dhe plani 3+4, Çuka e shtegtarit, Një natë dhe dy agime, Stina e armëve, Intervistë me vetvehten.

KENGA E VALES

(Vlorës)

Lëmo', o vale e përkëdhel

atë breg që  s’është i gjallë,

e, kur të flesh aty në Skelë,

të shtrihesh në atë zall,

këndo një këngë e nanuris

shumë qetë e me ngadalë,

se në atë tokë fle një fis

që u ngrit në shekuj valë

për nderin e Lirisë...

Lëmo' o valë me ngadalë!

këndo një këngë lehtë,

të mos dëgjohet gjer në mal,

se aty në ullishtë fshehtë

dergjen..... - oh lëre mos e nga,

kujtimi u ka mbet! -

Pra ti o valë, këndo, mos qa,

se zemrën e ke det

dhe gjuhën ligjërim e shkumë,

sa brigje ke në dorë!...

Dhe kot kërkon të vërë në gjumë

dhe shpirtin tënd, o Vlorë!

Po ah, o vend që lind ç'ka vdes,

pse hesht mbi varr, i gjallë?

Përherë syri yt do jesh'

me llahtari në zall?..

Lëmo' o valë me ngadalë,

këndo kushtrim të qetë...

Se mos dëgjohet lart në male

në Arbërinë vetë

se atje dergjet një jetë...

Lëmo' o valë e përkëdhel

me zemër, jo me zjarr,

se bën vaki që vdekja del

e s'hesht brenda në varr.

Kushtrimin tënd o të dëgjoj

oh, ndërsa vendi qan -

atëherë, o valë, gjumi mbaroi

dhe labët kush i mban...?!

KEMBEVE

Ç'keni, o këmb', që këmba-këmbës

po gjurmoni lot e lodhje?

a s'u ngopët duke ecur

nëpër shtigjet e së nesmes?

ku e shpini n'ato ndodhje

t'ashpra kurmin që ka ngecur

përmbi ju o kërcitharë?

-Po drejtohemi në varr!...

DESHPERIM!

Tërë brenga bredhërin

shpirtkëputur nëpër rrugë,

zër' i tij më s'psherëtin

se në syt' ku dergjet muga

lot i heshtur, lot i ngrohtë

rrokulliset me përtim

mes fytyrës djersëftohtë

duke shkruar: dëshpërim!

HIMARA

Lagur syt' i zu qepalla,

s'kanë të hapen në jetë,

se në ato vise të rralla

fluturon shpirti shigjetë!

Atje, ah! gjelbëron fryma;

n'ato male ar të lara

ku mbi re shkrep vetëtima,

shkruan me zjarr:

-Flak' është Himara!

APOLOGJIA IME

(JETES)

...Marrëzi, turp turp dhe

mëkate

për jetën e tërbuar

se kur më ndal, o gjeneratë,

që vuan rrugës ndonjë natë,

më merr për të dënuar

dhe, me një zë që vret,

ngahera më pyet:

-Ku linde, o i ri?

-O jetë, linda në shkreti!

-Ku rron dhe ku vete,

në ç'dhera e në ç'dete?!

-Çudi! Ç’kërkon prej meje ti

dhe si, o jetë, pyet,

kurse në varfëri

më hodhe kur më gjete

të lindur nga skelete

pa dritë, pa liri?

-Njeri!

Nga vete, as më thua?

-S'e di! Jo, nuk e di!

Po lermë, o jetë, ç'ke me mua?

-Dua ta di, po dua!

-Atëherë, jetë e krisur,

për mua mos pyet

se qysh në n'agim kam nisur

të shkel si skllav i shkretë

mbi gjurma shprese drite...

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

-O mëkatar,

as faliu ligjes sime,

bindu i çmendur ëndërrtar,

s'jeton më shqetësime!...

-Mu thell' në brendësirë

ku ndjenja rron e lirë,

ku dhembja dhemb e prekur

nga ligja jote e fuqiplotë,

në gjirin tim si hekur,

si hekur e çelik,

qëllo, qëllo, o me kamxhik;

pa frik' e pa mëshirë

e pa pendim,

se mu në thellësirë

të shpirtit, në një kënd,

lindi një shqetësim

që çeli varrin tënd...

VETVETES

Gëlltite dhimbjen me pahir

në thellësinë tënde!

Vërtite brenda pa mëshirë

dhe qesh si një çapkëne!

Shterroi jeta, s'ka më lot

as ëndrra, as përralla,

eja në vete, dehu sot

me zemrat e gjalla!

HA...

Ha vajtim, o i helmuar,

ha gëzim, o i gëzuar,

ha përralla, o vjershëtar,

ha litar, o Atdhetar,

ha gënjeshtra, o ëndërrtar....

hani bar për të jetuar.

Hani arkat... hiç mos mbeten

mbretër - sa të hani veten.

KENGA LABERISHTE

Kur ja marr o me të qarë

asaj kënge trimërishte,

them: - Eh, mbeta si i vrarë,

se dyjarja labërishte

më kujton .... O Perëndi,

nuk e them, po do ja nis

sy rrëmbushur në arrati

si bilbil i Labërisë!

DERI KUR...

Deri kur i arratisur,

i pastrehë në mërgim,

deri kur o shpresëngrysur,

do të endesh pa drejtim?

Kthehu, lumëmadh në Atdhe,

mba në gji atë flamur

që valon i fsheht atje!...

Bëhu burrë! Po deri kur?!

PERMENDORJA E VLORES

(luftëtarit të panjohur)

Trim , arbresh, ja ti si hekur

çelik më rri pa tundur!

Fsheh në sy turmën e vdekur

që nga vdekja s’është mundur!

Rri rinia e të sheh,

por mjerisht ajo s'të njeh!

Edhe pyet, o zemërftohur:

- Ç'është ky trim i panjohur?

TE VARRI I DREJTESISE

Të pat rritur me pekule

drita e jetës... Po tani,

pse e vdekur ju përkule

dhunës - arit, pa stuhi?

Ja... të qan o turm' e gjallë

që të humbi. Dhe me hak

të kërkon. Si thua, vallë,

për t'u ngjallur, do shumë gjak?

N'ARRATI

Kokën mu në trastë e futi,

mori dhenë... Pse o Zot,

tërë kohën jetëshkurtri

qetësinë nuk e gjen dot?

Ligja me kamxhik s'e zbuti

skllavin që endet sot e mot,

llogore nuk gjen gjëkundi

dhe mundimi s'e mund dot.

TUNGJATJETA SHQIPERI

...................

Tungjatjeta Shqipëri, Nënë e fisit mirëpritës

për ata që të nderojnë.

Tungjatjeta Shqipëri, Nënë e fisit kryengritës

për ata që të lakmojnë!

Ti je Besa, bujaria, Nënë e fisit legjendar

për ata që të nderojnë.

Ti hakmarrja, burrëria, Nënë e fisit zemërzjarr

për ata që të shkelmojnë!

Ti o Nënë, tërë jetën sa kujtohet historia,

theve prangat që të hodhi shkelësi dhe barbaria!

Fryma jote, jeta jote, zemra jote është Liria!

Dhe kur bota ballkanike ra në zi, në robëri,

viset e tua kreshnike nuk i shkeli dot njeri.

Bijtë e tu sorkadhe mali, rritur erërash për trima,

suleshin mbi invazorët, si në malet vetëtima.

Ti me shekuj dhe kushtrimin për çlirimin e Ballkanit.

Ti me gjakun e arbëreshit skuqe jetën e tiranit,

shkele ligjet e sulltanit, ngrite zërin për Liri,

dhe me gaz djemtë të këndonin "Tungjatjeta Shqipëri!"

.........................

Përgatiti Hiqmet Meçaj

Dalan Luzaj u lind në Vlorë. Babai, Isufi, qe një nga krerët e organizatës së Ballit Kombëtar Shqiptar. Pas ardhjes së Enver Hoxhës në pushtet Isuf Luzaj u largua nga Shqipëria dhe në vend të tij familja u ndoq dhe u persekutua. Dalani publikoi poezi për herë të parë në revistën Nëntori në moshën 18-vjeçare. Shtatë vjet më vonë ai dhe gjithë familja e tij u internuan dhe qëndruan për 22 vjet të izoluar. Në 1990 emigroi në Itali dhe tani jeton në Çikago. Ka botuar ndër të tjera, librat me poezi: “Jeta më gjeti vetëm” 1995; “Diejt të largët” 1996 dhe “Pa rrugë” 2002.

FJALA

Në qafën e hollë te fjalës

një zilkë e ngjyrosur troket;

fryn erë nëpër vite,

zilkën as shpata se pret.

SHPELLA

Asnjë rreze dielli nuk lë të hyjë brenda;

braktisur në shpella: myshk lagështi;

në barkun e errët bluan njolla të rënda,

komite, pirate, vrau në tradhti.

Vjega errësirën pjell e rrit,

buzëplasura e pagojë, veten fsheh;

kur tinëz hyn e hap hone në shpirt,

Tomorri në prag, ti s'e sheh.

PANTALLONAT E INTERNIMIT

Pantallonat e mia

të mbytura në andre,

i lante Burbi,

pa mundur t'ua hiqte dot vuajtjen.

Pantallonat e mia si ditë të çngjyrosura,

varur tek derë e kooperativës,

në gozhdën e ndryshkur të internimit.

Era së largu m'i përkund në kujtesë

fytyrë e pashlyer e mjerimit.

NJE DITE ME DIELL

Kjo është për ty që mbete larg;

në mund ta sjellësh pak ndër mend

një shpirt i ri që digjej flakë,

një gur qe ende s'ka zënë vend.

Më vjen e shkuara ndër kujtime,

ekran i mjegullt, me pak natë;

një ditë me diell ish jeta ime

kur ty te njoha.

Çast i artë.

GRATE E POETEVE

O gra te bardha, patët fat,

se me vullkanin ju jetoni,

kur niset llava lumë i arte,

përbrenda saj dhe ju ndriçoni.

Poeti është dhe s’është i juaj,

kur ngjall nje lule a shkrep stuhinë,

kur përballë natës rri syzgjuar.

Një shpirt që digjet per njerine.

NJE NENE

Sa lot kish derdhur ne vetmi,

sa "ah"! tek zoti pat derguar,

këtë vec shpirti i saj e di

dhe zoti lart n'e pastë degjuar.

Gjithçka që prekte bëhej lot

dhe loti ndriste sytë e tretur;

ah, mrekullitë që kish kjo bote,

kaq mizorisht ia pati fshehur.

Gjithë zinë e mbledhur nëpër jetë

a thua vdekja do t'ia tresë?

E luti vdekjen "eja shpejt"-

dhe vdekja s'mund të mos e merrte.

DRITA

Dritë quhej nëna ime,

E mjera dritë nuk pa kurrë,

helmin që la pas

s'e ka as gjarpëri nën gurë.

Lodhje. Plagë. Trishtim.

Të njohu emrin që le pas,

të njohu brenga e shpirtit tim.

me ligje vdekja qan mbi ty;

tani je larg, moj e shkretë,

mbi ballin tënd hedh hijen një selvi.

Nënë e braktisur... Pesë fëmijë...

Dheu s'të tret,

nga dheu më bën dritë.

SYTE

Gjithçka vjetrohet,

qoftë një mrekulli e rrallë.

Vetëm sytë janë të rinj.

Shikomë dhe një herë

në paç mëshirë të mbetem i gjallë.

VITRINE

Xhepa të ftohtë,

Xhepa të shpuar,

Era e mëngjesit i flladit,

Era e mbrëmjes u hedh pikëllim.

Digjet shtrati nga avujt e nxehtë,

Ndërsa buka

Shkëlqen

Në vitrinë.

I QASEM LULES

I qasem lules.

Kur e mbaj në duar

është e gjitha e imja.

E mund t’i jap hije atje ku ka dritë,

E mund t’i jap dritë atje ku ka hije.

Duke belbëzuar fjalë prej fëmije.

EMIGRANTI

Kur hyn në orbitën e vrulli dhe shpresës

Njeh forcën shtytëse që kurrë s’ndalon,

Sado që t’i qepet maratonës së jetës,

Ngelet në pjesën që gabon.

PLAGE

Erdhi jeta e më gjeti vetëm,

Jashtë rrugëve, të heshtur, syhapur,

I prita goditjet me pamje të qetë,

Me buzagazin e dhimbjes së zgjatur.

Erdhi jeta e më gjeti vetëm,

Të dal prej vetmisë s’kam se si.

Nuk më rinon as i gjithë kontinenti,

Plagët, kur vrenjten, më therin në gji.

KU T’I VENDOS SIMBOLET

Ku ta vendos simbolin e Nderit dhe të

Drejtësisë?

Ku ta vendos simbolin e Pritjes dhe të

Dhimbjes?

Ku ta vendos simbolin e Dashurisë`?

Piedestalet e kohëve moderne.

Bëhen copë e thërrime.

Po i vendos

Mbi varr të nënës sime.

PUTHJE E NXEHTE

Puthuni lehtë

Gjithsesi jo rëndë,

Pas buzëve janë dhëmbët,

Herë si sharra

Herë thika të mprehta.

Puthuni lehtë

Siç puthen presidentët plot jetë.

Bymehen shtetet

Derdhet gjaku i nxehtë.

DO VIJ TE TROKAS

Si flutur

Në mbrëmje

Do të vijë shpirti im,

Ç’ngjyrë do të ketë

Nuk e di.

Kudo që të jeni

Do vij të trokas.

Me brengën që erdha, ika

Dhe s’munda t’ju flas.

ME FAL POEZI

U nisa drejt teje në agimin e jetës,

Si fëmijë i larë e i ndërruar.

Ecja shpresat ushqeja:

një ditë do të mbërrija tek ti.

Cikloni i tmerrshëm ma mjegulloj rrugën.

Më fal, poezi.

!!!!

Në kufijtë e pamundësisë

Mbijetuam;

Diellit të lirisë

S’u barazuam

LERJA BALTES

Toka eshtrën e ha ngadalë,

As pluhur

As hi

Vetëm tokë.

Mbi dhe eshtra bluhet me fjalë;

Të lutem,

Lërja baltës pjesën më të fort.

PA RRUGE

Mes rrugësh

Rrugë nga të katër anët

Rrugë me fund,

Rrugë pa fund,

Ti mes rrugësh mbete pa rrugë.

ME PRIT

Më prit në shtegun ku rri ndarja,

kur dallëndyshet ndërrojnë fole;

në s'ardhsha unë, të vjen fjala,

si fund

apo si nisje e re.

BRENDA TEJE

Bisedo me qindvjeçarët:

As erë

As varre

As eshtër.

Brenda gjakut tënd gurgullojnë

Ata

Dhe të tjerët...

YLBERI I MOSHES

Pranverës, dashurisë sate i rriteshin

qindra lule.

Qelqit shpresat pikonin ngazëllim.

Brenda rritej krenaria ylber.

Kush pritet të vijë?

Të shumtit, s’kthejnë,

Të gjallët i shplau shiu i përbuzjes.

Zbret shkallët e vetmisë bukuria

Përshëndet dimrin e saj.

Ylberet vyshkur nën këmbë;

Thirr lotët e qaj.

SA ME LARG

Perse ankohesh shpirt i sfilitur?

U përplasëm kush e di sa herë

Bashkë me dhembjen shpresën patëm rritur;

Nëpër hone diell a drite do të bjerë?

Virtytin e verbon shkëlqimi rremë

Botë e krisur mallin nuk ja ka.

Turmë e shthurur nderit më s'kthen.

Sa më larg, shpirt, nga ata.

ATDHEMOHONJESI

Qetësi e shpirtit e ka lënë

Një hije e zezë

S'ju nda nga pas

Një forcë

nën vete e ka vënë

Pa trashëgimtar, pa jetë, pa gaz.

SONTE

M'u dashka sonte verë e vjetër

Magjia s'di ku më përplas,

O shpirt me dhimbjen gjer në eshtër

Trazime, brenga të lëmë pas.

U pamë me ditët nga kafazi,

Sërishmi heshtjes të kthejmë?

Boshllëkut verë të vjetër zbrazi,

Ç'ka humbëm kurrë më s'e gjejmë.

Ç'të ngeli, pije miku im,

Mos gëzim-dhimbja prap na rren?

Mohimi vjen pa ngushëllim

Të merr të plas e të mbërthen.

RIBERJE

Kreshta e brengës në sy.

Ajsbergu rëndon thellësive gjer në gjak,

Çdo gjetje venitet pa ty

Për skllavin

Liria s’është pak.

Vdekjen pas krahëve...krenojmë

Labirinteve të saj hyjmë e dalim pa shkak,

Me sigurinë e njëqind vjetëve jetojmë,

Çuditemi

Si jetuam kaq pak.

Flakim mendimet pa vlerë,

Rrjedhës, ribëhemi ortek bore

Një çast, brenda nesh hyn pa u ndjerë

Brenga

Si mike e vjetër për dore.

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

(Botuar në “Gazeta e Athinës”, mars 2008)

SUZANA ZISI