Revista Letrare ADMET

"ZINXHIRI I ANKTHEVE" libër intervistë, bashkautor me Akademikun KOPI KYÇYKU si intervistues- 2006, 2008

ANDI MEÇAJ

Andi Meçaj u lind më 6 qershor 1975, në Vlorë. Më 1994 ka mbaruar liceun artistik për pikturë po në Vlorë dhe në këtë vit mërgon në Greqi ku hap një ekspozitë pikture vetjake të vlerësuar nga shtypi vendas. Është përfshirë në antologjitë poetike "Portat e Harresës", Tiranë, Toena 2001, si dhe te: "Antologji e Poezisë - Qiejt e Shpirtit", Tiranë, Bota Shqiptare & Meda Dea 2006, me shkrimtarë nga Shqipëria që ndodhen në Greqi, 1990-2006 dhe në antologjitë e tregimit "Shtëpia mbi rrota", Tiranë, Toena 2001, si dhe te: "Antologjia e Prozës - Maska e Ditës", me shkrimtarë nga Shqipëria që ndodhen në Greqi 1990-2006, botuar nga Bota Shqiptare & Meda Dea, Tiranë 2006. Boton rregullisht në shtypin shqiptar dhe atë të Diasporës. Në vitin 2009 është përfshirë në kapitullin e tekstit universitar për poezinë moderne të pasviteve '90-të.

Ka botuar:

"Puthje ujore" poezi. Albin-Tiranë 2001

"Tokë e Bekuar" poezi. Toja-Athinë 2002

"Nga Letërkëmbimi me një Fantazmë" poezi. Toja-Athinë 2003

"Qyteti fle në Xhepin tim" poezi. Enalen-Athinë 2006

KU  VETE KËSHTU

Ku vete kështu,

mes ngatërresash kaq e sigurtë

dhe ikën, ikën si ditë nga kafazi i natës,

për të hedhur vellon në krahët e virgjërisë sonë,

duke pirë qiellin në kupë çaji,

rrugicën tonë në çantën e tualetit e fut,

pasqyrë të vogël, e vogël por e lumtur për ne,

për grimcat e rërës që rrëshqasin duarve

si kujtimet,

gjurmët e limonave mbinë të kaltër,

karafili dhe shega mbi buzët e tua puthen.

Ti erë, ku vete kështu?!

ROMANCË

Jam kthyer përsëri, përsëri nuk dihet se ku shkova,

një tjetër që rrobat dhe hapat e mia kishte veshur,

si zakonisht në ora tetë mbërriti. Të hapur e gjeti derën,

zemrën e gruas si zakonisht të mbyllur.

Të parën shqelmoi veten, pastaj muret,

dritaret nga frika shkundën xhamat dhe shkoi të shtrihej

nën zhurmën e ëndrrave, që vetë urdhëroi,

të flinin.

PËRGJIM

Shtëpia rënkon nën kornizat varur mureve

dhe ti një ditë do të mbyllesh atje, muret përsëri

do të ankohen, ti, jo, nuk ke kujt t’i bërtasësh,

fjalën e tyre të fundit dyert e thanë,

të trokiturat ndalohen me ligj,

tashmë ka humbur fletankesa jote,

dhe trupi rebelohet, duart thyejnë kornizat,

këmbët shqelmojnë dyert, mishi trokitjet rikujton,

muret rënkojnë, përsëri rënkojnë muret, nuk ka më korniza,

vetëm sy nëpër dritare.

NINULLË

Ai iku, mbylli derën,

jo, dera e mbylli atë.

Rruga me shami në duar, (duke e tundur),

e përcolli gjer tek deti,

jo, shamia me rrugën në duar, (duke e tundur),

e përcolli gjer tek deti.

Deti me pulëbardhat e zeza dhe

kapelen e kuqe, e futi në anije,

jo, pulëbardhat e zeza dhe kapelja e kuqe

me detin, e futën në anije.

Anija u përkund,

u përkundën dhe duart e nënës.

GJURMË NË BRAKTISJE

Në këtë rrugë ka gjurmë hapash,

disa të vogla, të mëdha,

disa gjysma, të reja disa.

Po t’i ndjekësh do të të shpien te shtëpia

e braktisur në fund të rrugicës.

Do të hapësh derën, ose do të hysh me një

të shtyrë brenda, është e kalbur si kujtimet.

Do të të mbysë kolla nga pluhuri i harresës,

mos u shqetëso nuk je i sëmurë, mikrobet

i varrosën bashkë me njerëzit.

Do të shohësh copëza qelqesh dhe dritare

të shkatërruara nga koha, dikur frynte

dhe i përplaste ato. Do të shohësh

tavolinën këmbëthyer, ndoshta

nga pesha e pjatave ndër vite,

kolltukët e shqyer nga mola,

dërrasat e dyshemesë të shkulura

dhe tavanin e ciflosur nga lagështira.

Vazhdo nëpër kuzhinë, pas saj ndodhet

dhoma e gjumit, atje do të shohësh

shtratin e madh, tashmë

përtokë, të gjunjëzuar,

dikur ky oaz dashurie, falte lumturi.

Do të shohësh mure të bardhë,

korniza të çrregullta që ekspozojnë fotografi

të zbehta çastesh, dikur kanë qenë frymë brenda

rrobave dhe shpirtrave të tyre.

Ec dhe do të shohësh gjurmë, tinguj, tik-tak-un

e orës varur në komodinën e vjetër, dollapin

e teshave, me kostumet dhe fustanet e çngjyrosura,

dikur shkëlqenin më shumë se dielli.

Vazhdo të haposh, të lësh gjurmë

në historinë e braktisjes, dikur,

ndoshta dikur edhe ty do të të vizitojë dikush.

SHTËPIA

Kam hapur krahët,

sigurisht duhet të përqafoj dikë,

ndoshta shtëpinë e viteve që ikin sëprapthi,

ndoshta shiun që do t’u rikthehet réve,

apo atë qenin e zi të zotit Andon,

kur flet në tre gjuhë të huaja kafshësh.

Zgjas krahët, i hap, i hap, i hap,

përqafoj shtëpinë, e shkul dhe rrënjët

ia hedh.

Mbi dhé

bien lodra, lodra, lodra

dhe koka ëndrrash të prera

mbi dhé.

PIKTURË  SUREALISTE

Anës rrugëve do të gjesh sy

varur nëpër pemë, frutat i hëngri toka

duke na goditur me farat e tyre.

Do të gjesh njerëz të mbirë fushave,

lulëkuqet i hëngri toka

duke na konturuar me të kuqen e tyre.

Anës rrugëve do të gjesh sy të pjekur,

të kuq, që u rëndohen pemëve.

FRIKA QË BËN PËR TË QESHUR

E vesha krahëve

këtë ngjarje të vrarë,

jo se kam ftohtë,

por tështij

dhe nëse tështij,

nxjerr ndodhira

me arinj dhe njerëz,

dhelpra dhe jashtokësorë,

domethënë kam frikë,

frika të bën për të qeshur,

unë qaj,

dhe iki me kokën në duar,

ta nxjerr shëtitje.

Ç’DHËMBË  TË  TMERRSHËM

Duke parë një buburezë të balsamosur

në dritare, loti qau, bashkë me të unë.

E di, një ditë do të kthehet, ushtria

milionëshe do të shqyejë mishin.

Ndërsa ne mbas dritareve do të mërmërisim

“Ç’dhëmbë të tmerrshëm paskan buburezat?”

BALADA E MOHAMEDIT

Këpucët veshën këmbët e zeza

të Mohamedit,

njërin sy e ka të lagur,

njërën mëngë të ngrënë,

hunda i ka ngrirë, e heq, e fut në xhep,

hunda fillon të këndojë

një melodi kurvash,

Mohamedi dëgjon

megjithëse pa vesh.

Rruga fillon të ecë,

ecin dhe këpucët

veshur këmbë të zeza

këpucëve u del bisht dhe katër këmbë.

Dikush sheh një kalë,

dikush dy këmbë të zeza,

një tjetër gjen hundën e ngrirë

duke fshikulluar me kamzhikun - pemë.

PLAKU LODËR

Çapon, godet bastunin

në rrugën drejt kishës,

troket orët e tij të mbetura,

asfaltin e zi që hap derën,

nga del e bukura e dheut

shndërruar në flutur,

krahët e ylbertë përplas,

në flokët e tij shekullorë vendos,

të jetojë dhe të vdesë.

Dora kurdis zemrekun,

ecën dy hapa, ndalon,

rikurdiset, vazhdon.

Nga qoshja del fëmija kaçurrel,

me sytë e dielltë, 

duke bërtitur, duke ulëritur

nga gëzimi për plakun lodër,

për këtë gjigand të rrudhur,

me tesha të ngrëna kohëve,

me këtë bastun që ka hedhur

rrënjë në shpirt.

Kujdes biri im,

ka nevojë për shumë dashuri

dhe pak kurdisje.

KUR BIE SHI

Bie shi në oborr dhe në

shpirtin tim, nuk kam ombrellë,

strehë nuk kam, vetëm një qiell

dhe katër mure që ma rrethojnë

qenien, duke u vyshkur,

tkurrur brenda meje.

Macen e zezë e shoh të laget,

tavolinën të gjëmojë si tambur,

mbulesat, fantazma të vallëzojnë,

krevatin të ngrihet, të shkundet si qen,

nga pikturat të dalin njerëzit-hije,

me sytë dhe duart e ndritshme.

Ndërsa erën të shtrihet mbi dysheme,

të lotojë nga dhimbja dhe trishtimi.

FËMIJËRIA

Përplaset dera, hyn ai,

sytë i ka të verdhë,

duart jeshile,

kokën katrore,

brenda xhepave rri fshehur fëmija,

e nxjerr, i blen akullore,

lodra, të puthura,

rrotullon botën në karuzel,

tregon rrugën ku u rrit,

shtëpinë e vogël me baçen e madhe,

qenin larush tek bredhërinte

dhe gjyshen topolake që rrudhte kohën.

NË DORËN E VAJZËS

QË FILLON TË QESHË

Sot s’më hahet,

nga ballkoni përtej

del ngopja,

i kalon të 100 kilet,

më përshëndet

me një lëkundje dore

që i ngjan lavjerësit.

Në tavolinë pjatat flenë

me ca gërhima që s’durohen,

pas pak vjen vetmia

me pëllumbat e saj,

ma përlan

sofrën time besditëse,

mërzitem dhe bëj gati

aeroplanin lodër,

fluturojmë ngadalë

çati më çati,

ballkon më ballkon,

derisa ulemi në dorën e vajzës 

që fillon të qeshë. 

RRUGA DREJT QYTETIT

Rruga drejt qytetit

ka pluhur,

sy anës pemëve.

Makinat që zhurmojnë

janë lodrat e fëmijërisë sime,

Ky burrë u bën roje

bletëve dhe kujtimeve.

Në fusha qentë lehin,

ruajnë dhëntë dhe zërin.

Autobuzi sjell

ndenjëse të zbrazura

dhe mendime.

Ky zotëria pranë meje thotë:

-qyteti nuk është më fëmija

me pantallonat e shkurtra,

tani ka vënë kravatë, pantallona xhins

dhe një okë xhel në flokë.

NË NJË ISHULL TË EGJEUT

Këtu rrugët janë të ngushta,

në rresht për një

ecin njerëzit,

nën portikët e ulët

të dyqaneve dhe shtëpive.

Hapat djersijnë

kujtesën e këmbëve.

Fjalët puthin

qafë femrash gjizbuluara.

Plaku mustaqelli

i bën shoqëri pelikanit Petro

dhe mullinjve me erë.

Nga qoshja përballë

vogëlushi zbulon botën,

derdh buzëqeshje.

Akuariumi gjigand

është hënë e madhe e ndritshme,

mbushur gjëra të shijshme.

Tingujt përhapen

flutura të vogla të padukshme.

Nata është ajo vajza me mini

që kërcen deri në mëngjes.

TRAM BY NIGHT

Trami,

balenë stërmadhe,

ka mbyllur gojën.

Njerëzit ngjajnë

peshq të ngjyrosur,

me rrobat e ndritshme

si luspa.

Ky burrë

i lexon ulur mendimet

bri gruas

me celularin ngjitur pas veshit.

Dy arlekinë pasqyrohen

në xhamin përball.

Fëmija brenda meje

zgjohet, zgjat duart,

i ledhaton.

Qeni pekinua

lëpin buzët

dhe imazhin e kockave

tek kryqëzohen mbi një bluzë.

Një fizarmonikë hyn,

sjellë erë

dhe kujtime,

zëngjirur

këngëzon dashuri.

QIELLI PIKON QUMËSHT

Qielli pikon qumësht,

zogjtë sjellin mëngjesin

dhe aromën e vesës,

nata mbyll grilat, vetëvritet,

ngjyrat dhe rrugët

fillojnë të çelen

gjinj të vegjël, të mëdhenj,

lypësi im personal

veshur kravatë dhe kostum,

s'pranon më mëshirë,

të dielave është pushim,

qeni barbon,

më vështron me sy fëmije,

belbëzon,

njerëz të hekurosur fillojnë

rizgjimin e rrugëve,

nga flokët, rrobat dhe supet

u rrjedh qumësht.

MESNATË, NË ORËN DYMBËDHJETË

Ora dymbëdhjetë,

mesnatë,

ky tram që m'i përkund mendimet

më rrëfen ëndrrat e natës,

Hyn Nikua

dhe era të pëshpërin,

Kristua me fishekzjarre

mbjell buzëqeshje,

Vangjeli duke kalëruar

mëzin lodër,

Vjen dhe Melihaja

me shaminë e bardhë

që ia nduk faqet.

Hëna vizaton në qelq,

kokën e madhe të zbehtë,

brenda meje,

shëtis vende të pashkelura,

shaloj një statujë,

hapoj mespërmes oqeanit paqësor,

zgjas mjekrën,

këndoj në tre gjuhë njëherësh,

pagëzohem mbret.

MË NGJISIN SHKALLËT E NJË ËNDRRE

Më ngjisin shkallët e një ëndrre,

errësira më zbret një qytet,

mbi flokët e vajzave

dritat zgjohen korale,

anës rrugëve këndojnë

makina të dashuruara,

dy pemë vogëlushe,

kukafshehtazi luajnë me mua,

shtëpia zgjat kryet,

përgjon hapat e kthimit tim

dhe turmën cigane

që ikën me erën,

njeriu i vogël

me ëndrrën e madhe në kurriz

ka humbur rrugët,

shtëpinë që përvëlonte mall,

përkëdheljen e dridhur të nënës,

lulen që çelte një herë të vetme,

dredhklën që përqafonte pikturat nëpër mure,

kokën e prerë të Barbit,

ariun lodër që u binte

papushim daulleve

dhe saksinë që vetëvritej

sa herë hidhej nga ballkoni.

ALI ASLLANI

Duhej të isha rreth dhjetë vjeç kur dëgjova për herë të parë emrin e tij. Ja se si ndodhi: dajua i babait tim, Xhemil Veli Duka nga Vranishti i Vlorës, drejtor i shkollës së atij fshati, zbriste në qytet një herë në muaj për të marrë pagën e tij dhe të mësuesve të tjerë. Atë natë flinte tek ne, jo vetëm se qyteti nuk kishte hotele, por edhe se i hahej muhabeti me tim atë. Një herë, duke më parë që po shkruaja detyrat, u afrua, i pëlqeu kaligrafia ime, më mburri shumë. Së shpejti e kuptova përse e bëri këtë. Nxorri nga xhepi një fletore të trashë me shkrim të kuptueshëm dhe m’u lut t’ia kopjoja brenda një muaji. Gjithë atë muaj kopjova me kujdes vjershat e dajos së babait tim, që më pëlqyen shumë. Ishin këngë trimërie për heronj të ndryshëm, sidomos të Luftës së Vlorës, por edhe vjersha dashurie. Disa vargje i mësova përmendësh. Më duhet të them se, nën ndikimin e tyre, bëra edhe unë një vjershë për maçokun tim të kuq, që ishte hajdut i madh dhe na e vrau gjitoni Kadri së bashku me gruan e tij Bejeko. Kur erdhi dajo Xhemili herën tjetër, e vështrova me më tepër respekt, i recitova disa nga vargjet që mbaja mend, i recitova gjithë krenari edhe kryeveprën time të parë. Ai qeshi me gjithë shpirt dhe tha: “Unë shkruaj për heronjtë e vërtetë, ti bën hero maçokun” dhe filloi të më ligjërojë për patriotizmin. Unë i thashë se ai është poet i madh, më i madhi i të gjithëve dhe do të përpiqesha t’i ngjaja. Dajo Xhemili u vrenjt dhe më tha: “Poet i madh është Ali Asllani. Unë jam një rapsod dhe vetëm kaq”.

Kërkova të lexoja poezi nga Ali Asllani, por nuk gjeta. Duhet të pohoj se fillova të frekuentoj bibliotekën në moshë fare të vogël për hir të tij. Ishte viti 1954. Gjithë letërsinë e re shqiptare, e vetmja që lejohej atëherë, e lexova brenda një jave, por Ali Asllanin do ta lexoja të cunguar vite më vonë. Përse? Një poet dashurie aq i veçantë, himnizuesi i Vlorës, i vendit, damkosësi i satrapëve dhe tradhtarëve, përse ndalohej? Përse cungohej?

Kur miku im, piktori Koço Zhezha, në vitin 1987, do të mbronte diplomën në letërsi, i rekomandova Ali Asllanin dhe ai, duke marrë leje për të gërmuar në arkiv, vuri re se sa poet i fuqishëm ishte, më falënderoi që ia rekomandova dhe kërkoi të bëhesha udhëheqës i diplomës së tij. Kreva një detyrë dhe një merak të vjetër ndaj Poetit.

Por një punë të plotë e të thelluar ka bërë Dr. Bardhosh Gaçe, me grumbullimin dhe botimin e plotë të veprës së tij në dyvëllimshin “Vidi-vidi pëllumbeshë”.

Me kënaqësi zgjodha disa nga kulmet e krijimtarisë së tij që i rrinë kurorë poezisë shqipe të asaj periudhe, ku shkëlqyen emra aq të veçantë si Çajupi, Asdreni, Mjeda, Lasgushi, Fishta, Fan Noli, Migjeni.

Hiqmet Meçaj, janar 2005

Ali Asllani u lind në Vajzë të Vlorës më 1882, ku që në moshë të re mbeti jetim. Në Vlorë kreu shkollën fillore, në Janinë shkollën e mesme, gjimnazin "Zosimea" në 1898-1902. Në fillim studioi mjekësi, por pastaj vazhdoi Institutin e Lartë të Shkencave politiko-shoqëroro-administrative në Stamboll. Pas shkollës kreu stazhin në prefekturën e Janinës. Në 1908 zevëndësoi për tre muaj nënprefektin e Delvinës dhe u kthye përsëri në Janinë. Ai ishte një nga antërët e shquar të Klubit "Bashkimi". Për mbështetjen që i dha Ismail Qemalit filloi të¨persekutohej nga organet qeveritare turke, madje u dha urdhër të internohej në Halep të Sirisë. Mundi t'i shpëtojë internimit, kaloi në Korfuz dhe prej andej në Vlorë. Mori pjesë në Kuvendin e Dibrës, si përfaqësues i Klubit "Bashkimi" të Janinës. Më 1910 u kthye në Stamboll, pas rënies së kabinetit që e internoi. U emërua sërish nënprefekt, por me kusht që të punonte në viset shqiptare. Deri në 1912 punoi si nënprefekt në Asqekii, Ellgen dhe Bokser të vilajetit të Konjës në Anadoll. Pas shpalljes së Pavarsisë, Ismail Qemali, i besoi atij detyrën e Sekretarit të Përgjithshëm të Presidencës e të Këshillit të Ministrave, ku qëndroi deri në 22 janar 1914. Mëp pas punoi për disa kohë si nënprefekt i Fierit e kajmekan i Ballshit. Pas largimit të Princi Vidit shkoi disa kohën në Itali e u kthue sërish ku administrata lokale e cakoti sekretar të përgjithshëm (10.11.1915 - 1.1.1917). Pushtimi italian e gjeti nënprefekt, por meqënëse kundërshtoi pushtimin u pushua nga puna. Nga 20 dhjetori i vitit 1918 - 5 nëntor 1920 ishte kryetar i Bashkisë së Vlorës. Në vitet 1921 - 1922 ishte kryekëshilltar i qeverisë dhe më pas sekretar i përgjithshëm i kryeministrisë. Më pas u caktua konsull në Trieste, ku qëndroi deri në fund të prillit 1925. Po atë vit u emërua "Zëvëndës i ngarkuar me punë" në Sofje e më pas, po aty, "sekretar i parë" dhe "i ngarkuar me punë". Në vitet 1930 -1932 ishte ministër i akredituar në shtetin grek. Më 1934 përsëri është kryetar i Bashkisë së Vlorës deri në prag të pushtimit fashist 1939, ku u emërua antar i Këshillit të Lartë në Tiranë. Pak kohë më pas u largua nga jeta politike dhe vajti në fshatin Vajzë të Vlorës. Pas çlirimit është ndër të parët themelues të Lidhjes së Shkrimtarëve dhe Artistëve. Deri në vitin 1952 mbahej nga të ardhurat e pakta nga përkthimet për llogari të Institutit të Shkencave, por kjo mundësi iu pre më vonë. Ka botuar vjersha që në moshë të re. U bë i njohur me poemën "Hanko - Halla" në 1942. Pak vite para vdekjes mundën të botohen disa libra të tij dhe iu lidh një pension i vogël. Ndër librat e botuar në vitet 1960 - 66 përmendim: "Vidi - vidi pëllumbeshë" (1960), "Shqipëria kryezonjë" (1961), "Vajzat dhe dallëndyshet" (1964), "Kur merr zjarr rrufeja" (1966) dhe pas vdekjes iu botua në 1973 "Poezia shqipe". Eshtë autori i këngës së njohur "Vlora, Vlora" , “Hakërrim”, etj...

Pas viteve 90 iu botuan disa libra si "Poezi të zgjedhura" në 1996, dhe "Vidi, vidi pëllumbeshë" në 1999.

Vdiq në Tiranë në 20 dhjetor 1966.

PYETA VALET VOGELUSHE

Pyeta valët vogëlushe;

mu si krahët e një gushe

përmbi supe nga një shkumë,

kush më pak e kush më shumë,

venë e vinë e shkojnë e shkasën

dhe përhera për ty flasën.

Valëza, o valëza,

farë e fis me vashëza,

ku e keni shoqen tuaj?

Ruaje zot nga erë e huaj!

Pyeta zoga, pyeta zogj,

pyeta zemrën që m’u dogj,

pyeta lulet nëpër baça,

nëpër baça, që un’ plaça,

muaj e vitra po të pres,

vidi-vidi pëllumbeshë!

Vidi-vidi zogëza,

farë e fis me zojëza,

ku e keni shoqen tuaj?

Një minutë e gjat’ një muaj!

Vidi-vidi pëllumbeshë!

për ty qaj e për ty qeshë,

për ty qesha; gjithë jeta

me gjith’ lule, me gjith’ fleta,

u bë fli për ata sy;

çdo gëzim ta fala ty!

E çdo brengë e mbajta vetë.

Tash afroi e thënë e shkretë,

dhe un’ s’di ku jam, ku vete,

rroj për ty e vdes për vete!

VLORA

Andej Qaf’ e Topit hedhur si sorkadhe

këtej Guzbabaja, një urat’ e madhe,

mu në mes të tyre shtrihet një qytet

shtëpi e shqiponjës për eternitet;

Vlora tungjatjeta, vendi i mrekullive,

maten me Sazanin degat e ullinjve!

Shëtita Evropën, shëtita Azinë,

gje’ te moll’ e kuqe vajta gjer në Kinë,

sa tutje më tutje, sa lark e më shumë,

dhe atje ku piqej buka mu në kumë;

Deri prapa diellit, në tingli majmun,

dhe atje ku zoti quhej Firaun!

Tobe ja rabi! fryhemi gjynah,

kapërceva qiellin si një zok me krah!

Kapërceva dete mbushur me inxhira,

kapërceva male gurë xhevahira,

gjithë më gostitën, gjithë i gostita,

sa më velesitën, sa u velesita!

Ç’do që desha pata, qumësht dallandyshe,

sa të hanin gjithë, gjyshe dhe stërgjyshe;

dhe me re të bardha dhashë edhe mora,

hazinera gjeta, kur më hante dora!

dhe me re të bardha mora edhe dhashë,

po si Vlorën time një qytet nuk pashë!

Vlorën edhe Vlorën thelp e kam në zemër,

ditën e kam dritë, natën e kam ëndërr...

çdo or’ e minutë ty të kam në gojë,

mbase të zë lemza, kur un’ të kujtojë!

Vlora im’ e bukur, Vlora im’ e lirë,

vetëm ty të dua dhe një gun’ të dhirë!

Aty n’ata rrethe, aty n’ato rrëza

çdo zonj’ e zonjushe matet me thëllëza!

Aty shpirti dridhet, aty zemra hidhet,

aty rreth e rrotull lozën gugulidhet;

dhe për her’ të parë po në atë vënd

një zogëz, një... hajde, më rrëmbeu mënd!

Vlora im’ e bukur, Vlora im’ e lirë,

vetëm ty të dua dhe një gun’ të dhirë!

E kudo që isha e kudo që jamte

këng’ në buz’ të kishja, lot në sy të kamte!

MBI QEPALLE ME TROKIT

Mu këtu,

ku ormisi1 zëmrën zoti.

Aty kam një guguftu,

që e koj me pika loti.

Natën vjen e bënet dritë,

bënet drit e bënet yll,

mbi qepallë më trokitë,

s’më lë syrin që ta mbyll.

Ditën bënet vetëtimë

e me krisma e me bujë,

shkrep në mes të shpirtit tim

dhe më prish, më bën rrëmujë.

Iki larg e ngrihem lart

kaloj drit’ e kaloj hije,

pastaj zë e flas përçart

dhe në këmb’ të saja bije.

E kudo që ajo vete

më tërheq si hije pas,

zot, o zot që s’jam në vete,

e humbas, humbas, humbas...

Dhe buças si val’ mbi zallë,

kur buçet e kur dremit,

ajo vjen përher’ vërdallë

mbi qepallë më trokit.

1.ormisi-  zbukuroi, stolisi

KATER STINA KATER ÇAPA

I

Vjeshtë...

Nëpër hije s’ka më shije,

lot’ i par’ dhe më i thjeshtë

është fletë e gjor’ që bije!

Nëpër dega, nëpër gjethe,

dor’ e erës po trokit:

me rrënqethje si në ethe,

fillon pema pëshpërit!

Sosi kënga në fole,

hyri reja në kufirë,

dallandyshja, ler’ e le,

ja nis këngës lamtumirë!

Dallandyshja ime, haj!

do më lër e do më shuaj;

ku do shkeli këmbë e saj,

loti im do jetë i huaj!

II

Shkoi dhe vjeshta me sa pati...

vargje vargje varet reja,

zbriti drër’ i madh nga shtrati,

po andej nga zbret rrufeja!

Bota mbytet nga një mjegull,

dita thyhet, nata rritet,

në oborr e shkreta pjergull,

sa po vete po ronitet!

Qielli ulet, ulet, ulet

rreth e rrotull tym e ujë,

reja, vjen mbi supe ngulet,

er’ e egër bën rrëmujë;

era vjen me duf si plumbi

dhe nuk le folé në vënd,

dallandyshja ime humbi

edhe unë i humba mënd!

III

Kalon koha dal’ nga dal’

nata thyhet, dita rritet;

diell’ i dimrit rrall për mall,

si sorkadh me çap vërtitet!

Mbi një degë e mbi një tjegull

nanurit një zog i gjor’,

në oborr e shkreta pjargull

merr një hov paraveror!

Ja dhe shkurti shkurtabiq

s’lë dy gurë në një qoshe,

po vesh trupin lakuriq

të bajames bukuroshe!

Mars, o mars me huqe shumë,

një rremall e një nopran,

aty vaj e aty shkumë

aty qesh e aty qan!

Është e gjër’ sa ësht’ një botë

dhe në vjen me ca rrëmbime,

është i thell’ sa ësht’ një lotë,

po i holl’ si zemra ime!

IV

Kur bën koha diell e shi

merimanga paska dasëm,

s’di, për zotin, po tashi

un’ dhe zemra ime shkasëm!

Mëndja vete ku nuk vihet...

e më tej, e më përtej...

një pullumb që di e ngrihet

ai di se ku do vej’!

Ku nuk vete mëndj’ e shkretë

bënet shkum dhe mbi tallas,

un’ po varem tatëpjetë...

ajo shkon e shikon pas!

V

Paravera me bilbila

koha qesh dhe buza qesh,

diçka thon’ për trëndafila

goj’ për gojë e vesh për vesh!

Kridhet bota në stoli,

në stoli e në sedefe,

dridhet zëri në vjoli;

dor’ e vajzës rreh dy defe!

Ngrihet kupa me dolli,

një dolli me tre shëndete,

rrotull zoga meskalli,

dy për zogën, një për vete!

Pjesa ime tepër pakë;

pi dy pika, heth një sy,

mezi marr një pikëz flakë

sa për zemër...gjer aty!

VI

Thon’ se shiu muajt maj

nëpër dete bën sedefe

dor’ e vajzës punon paj’,

dor’ e majit bën gjergjefe!

Pik’, ergjëndi vjen me fate

e çdo pik’ me këmb’ të mbarë,

nëpër llëra, nëpër shtate

tingëllin si pika ar!

Erdhi vera përsëri

kalipeç mbi shtiza dielli,

bejk’ e stanit buz’ flori

del e pret me kënga fyelli!

Përsëri dhe përsëri

përqafonen flladi, fleta,

ah, kjo kënga dashuri

ësht’ e ëmbël shum’ e shkreta!

Ngrihet kupa me dolli,

me dolli e me shëndete,

un’ po rri e vërshëlli...

as për zogën, as për vete!

Pjesa ime një puqer

rrall’ një vetull, rrall’ një sy,

dhe si drita në uj’ thyer

ca kujtime...gjer aty!

VII

Shkoi dhe vera me aq bujë,

shkoi me gjith’ ato stolira,

plaç, moj ver’, që për pak ujë

thave lulet më të mira!

E një vit i gjithi shkoi,

katër stina, katër çapa,

un’ kërkoj, kërkoj, kërkoj...

djalërin’ që mbeti prapa!

Aty brënda kam ormisur

me kujtime, me gatime,

thellë e thellë i kam stolisur

në bërtham’ të zemrës sime!

S’kalon koha, kaloj unë,

jet’, o jeta e flamosur,

jam në gusht, dhe gusht e gunë...

plaça un’ që paskam sosur!

VETEM JETA S’MUND TE MATET

Dhe ajo që m’u duk mua e përhershme shkoj e vate

Vate jeta ime vate, më la vetëm një kujtim

S’di, i ziu, ç’ështe kujtimi: Vetëm shkrep si vetëtimë

e më ndrit e më tregon gjurmëzat e zotëris’ sate

Thone lindi me kemishe, per ate qe paska fate’

meqe une te dua ty, paskam lindur me kemish’

s’di, i mjeri ç’eshte kemisha, vetem ish ashtu si ish

midis mishit dhe kemishes futej dor’ e zoteris’ sate

Thone paska paraise, gjith’ lulishte e pallate

tufa, tufa me hyrira, vargje vargje me kumrira

s’di, i ziu, c’eshte hyria, por hyrirat me te mira

s’mund te ken’, t’u befsha une, ate zjarr te zemres sate

Paska vende gji-ergjende e pallate me shtat’ pate

ku ka defe, ku ka qejfe,

ku ka çupa me kaçupa

s’di, dhe s’di, se c’esht’ kaçupi, me pelqen më teper kupa

kur ma mbush e kur ma jep, ajo dore pa mekate

Dy te tretat e nje kohe, te nje shekulli qe vate

vate jeta ime vate, me ‘te bashke van’ dhe fatet

s’di, i ziu, se ku vane, vetem jeta s’mund te matet

vec me ditet qe kalova, ne prani te zotris’ sate

DO T'I SHTRYDH TË DY SYTË

Un' jam un', saksi e vjetër!

Lule gjirit që stolisa shkoi stolisi një gji tjetër

Un' e nisa e stolisa me ç'i jep e s'i jep sisa

dhe me këngë ylyveri buz' e gushë ja qëndisa

Nëpër vapëz i dhash' hije, nëpër hije er' e shije

i dhash' shije poezie, gjith' fuqit' e një magjie

gjith ato, që fllad i ëmbël nëpër lule mbar e bije

ar' e diellit me tallaze, ar' e hënës fije-fije

dashuria me dollira dhe me thelp lajthije pije...

Po u bë ajo që s'bënej, si, pra, zemra do duroj',

syri lotin ta qëndisë, loti syrin ta harroj?

Si, pra, zëmra do durojë un'saksia tash të vuaj

edhe këngë e gjirit tim të këndoj' në gji të huaj?

Un' e nisa i stolisa me ç'i jep e s'i jep sisa,

dhe me këngë ylyveri buz' e gushë ja qëndisa

buz' e gushë ja qëndisa, e ormisa mu në zëmër

plasi hëna ziliqare që shikonte me sy vëngër!

Më së fundi i dhash' lotin, kryepajën time pajë

i dhash' lotët që pikonin ku i shkelte këmbë e saj'

i dhash' vjershën time valë, dy herë valë tri her' zjarr

që buçet në maj të penës edhe bënet këng e marr'

këng' e marr' e mallit tim, që tani e paskëtaj

do t'i shtrydh të dy sytë nëpër gjurma të asaj!

NJE VESHTRIM I ARRATISUR

Nje veshtrim i arratisur

Nga qepallat e qendisur

Ku esht’ shpirti im skalisur,

Nga dy syt' e zes te tu

Vjen me thote ashtu-keshtu!

Me thot' jo edhe me ndes!

Me thot' po edhe me vdes!

Nata zgjatet edhe zgjatet...

Ah kjo nat' me or' nuk matet!

E un' mbetem duke lutur,

Lutem yjeve te keputur,

Dhe un' lus e kerkoj ty,

Ate vetull, ate sy!

Se ne syrin tend te zi,

N'ate sy te zi mazi,

Shenj' e buzes sime duket

Si nje prush ne re kur muget!

HAKERRIM

Që nga Korça gjer te Shkodra mbretëron një errësirë,

nëpër fusha, nëpër kodra, vërshëllen një egërsirë!

Pra, o burra, hani, pini, hani, pini or’ e ças,

Për çakallin, nat’ e errët, është ras’ e deli ras’!

Hani, pini dhe rrëmbeni, mbushni xhepe, mbushni arka,

të pabrek’ ju gjeti dreka, milionier’ ju gjeti darka!

Hani, pini e rrëmbeni, mbushni arka, mbushni xhepe,

gjersa populli bujar t’ju përgjigjet: peqe, lepe!

Ai rron për zotrinë tuaj, pun’ e tija, djers’ e ballit,

ësht’ kafshit për gojën tuaj. Rroftë goja e çakallit!

Shyqyr zotit, s’ka më mirë, lumturi dhe bukuri,

dhe kur vjen e ju qan hallin, varni buz’ edhe turi!

Hani, pini dhe rrëmbeni, është koha e çakenjvet;

hani, pini e rrembeni, ësht’ bot e maskarenjve;

Hani, pini, vidhni, mblidhni gjith’ aksione, monopole,

ekselenca dhe shkelqesa, tuti quanti come vuole!

Nënshkrim i zotris suaj nëpër banka vlen milion,

ju shkëlqen në kraharuar decorata “Grand Cordon”!

Dhe kërkoni me ballhapur (!) komb i varfër t’ju thërres’

gjith me emrin tingëllonjës: Ekselenca e Shkelqes’

dhe të quheni përhera luftëtar’ e patriot’,

në ka zot dhe do duroj’, posht ky zot, ky palo zot!

Grand Cordon i zotris’sate, që në gji të kan’ vendosur,

ësht’ pështyma e gjakosur e atdheut të vremosur;

dhe kolltuku ku ke hipur, duke hequr nderin zvarr’,

ësht’ trikëmbshi që përdita varet kombi në litar!

Dhe zotrote kullurdise, diç, u bëre e pandeh,

kundër burrit të vërtetë zë e vjell e zë e leh!

E na tunde, na lëkunde, nëpër salla shkon e shkunde,

mbasi dora e armikut ty me shok’ të heq për hunde.

Rroftë miku yt i huaj, që për dita los e qesh,

të gradoi katër shkallë, pse i the dy fjal’ në vesh!

Koha dridhet e përdridhet, do vij’ dita që do zgjidhet

dhe nga trasta pem’ e kalbur doemos jasht’ do hidhet!

Koha dridhet e përdridhet, prej gradimit katër shkallë

nuk do mbetet gjë në dorë veç se vul’ e zezë në ballë!

Mirpo ju që s’keni patur as nevoj’ as gjë të keqe,

më përpara nga të gjithë, ju i thatë armikut: “Peqe!”

Që të zinit një kolltuk, aq u ulët u përkulët,

sa në pragun e armikut vajtët si kopil u ngulët!

As ju hahet, as ju pihet, vetem titilli ju kihet…

Teksa fshat’ i varfer digjet… kryekurva nis e krihet!

Sidomos ju dredharakë, ju me zemra aq të nxira,

ju dinakë, ju shushunja, ju gjahtar’ në errësira!

Ç’na pa syri, ç’na pa syri!... Hunda juaj ku nuk hyri:

te i miri, te i ligu, te spiuni më i ndyri!

Dallavera nëpër zyra, dallavera në pazar,

dallavera me të huaj, dallavera me shqiptar’

Vetëm, vetëm dallavera, dhe në dëm të këtij vëndi

që ju rriti, që ju ngriti, që ju ngopi, që ju dëndi!

Nëse kombi vete mbarë, nesër ju veproni ndryshe,

dylli bënet si të duash, kukuvajk’ dhe dallandyshe…

kukuvajka gjith, me lajka, neser silleni bujar,

nënë dorë e nënë maska, shkoni jepni një kapar!

Dhe kujtoni tash e tutje me të tilla dallavera

kukuvajka do përtypi zog e zoga si përhera…

Ja, ja grushti do të bjeri përmbi krye të zuzarve,

koha është e maskarenjve, po Atdheu i shqipëtarve!

Edhe ju të robëruar, rob në dor’ të metelikut,

fshini sofrat e kujtdoj’, puthni këmbën e armikut!

Që ta kesh armikun mik e pandehni mënçuri,

mjafton bërja pasanik, pasanik dhe “bej” i ri,

dhe u bëtë pasanik, me pallate, me vetura,

kurse burrat më fisnikë, japin shpirtin në tortura!

Vëndi qënka sofr’ e qorrit, vlen për goj’ e për lëfytë,

bëni sikur veni vetull’, shoku shokut krreni sytë…

Dhe për një kërkoni pesë, po më mir’ njëzet e pesë.

Le të rrojë batakçiu dhe i miri le të vdesë!

Po një dit’ që nis e vrëret do mbaroj’ me bubullimë,

ky i sotmi zër’ i errët, benet vetëtimë

dhe i bije rrufeja pasuris’ dhe, kësi lloj,

nuk ju mbetet gjë në dorë, vetëm një kafshit’ për goj’!

A e dini që fitimi brënda katër vjet mizor’

nuk ësht’ yti, nuk ësht’ imi, është i kombit arbror,

ësht’ i syrit në lot mekuar, ësht’ i vëndit djegur, pjekur,

Ju do thoni si të doni… po e drejta dermon hekur!

1942.

7 PRILL 1939

Shtatë prill...

Kopilove o kopil

E u lute u këpute

Njëqind pash në dhe u fute!

Natyrisht një tradhëtor

Spor e fisit arbëror

E pret hasmin me daulle

Kur gjen ditën ta bën pulle!

Na e gjeti dhe na ra

Vret Shqiponjën që s'u vra

Nuk u vra dhe nuk do vritet

Posht perpjet me vrull vërtitet!

Ja dhe hymni që na thurri

Hymn'i zi i një qivuri:

"Eja, eja alala

Të na rrojë Duçeja

Duçeja guguçeja

Le të rroj’ edhe flamuri

Sa për sy e për bela!”

I pabesi ta dij’, pra

Ndër kasolle me një tra

Që nga Shkodra gjer në Dropull

Rron ai që i thon’ popull!

Ajo dor’ që rreh dybekun

Di ta mbush edhe dyfekun

Në se ditën çan ugar

Edhe natën thurr litar

Thurr litar e kalit grushtin

Dhe e var nga këmbët pushtin!

KOKA BEN E KOKA VUAN

Ç’ke moj zemër që rënkon!

Njëher' varet trikollari1, herën tjetër kryq i thyer...

Paska rar' hallva prej qielli e ja nis një dallaver,

Mbushen xhepat me flori

E qinosen ujk e dele për të bër' një stan të ri!

Shitet vendi për para, me para e për para

Bënet burri telendi, dy para një maskara,

Para hasmit lepe peqe

Para zërit të atdheut hund e tyre shtatë sqepe!

Duke blerë e shitur erë, dikush bënet milioner,

Kurse shoku pinte uthull lum zotria pinte verë,

Milioneri yn' i ri

Para shokut të dikurshëm vari buz' edhe turi!

E përhera me dy faqe, që të haj'e që të bluaj,

Në një kohë mbi dy frona, në një çast mbi dy kuaj,

Me dy faqe, me dy nofulla, në një xhep e dy flamurë

E hedh këmbën me daulle edhe turk edhe kaur!

Na të urt' e të mëndafshtë s'qemë të zot të bënim zë

Ku fillon me thash e theme hij' e vetes të përzë;

Neve ndryshe, puna ndryshe, defi ndryshe, kënga ndryshe

E ç'kërkon në gji të gjëmbit të këndoj' një dallandyshe?

Mirpo vendi paskish zemër, paskish sy e paskish vesh,

Shikon lark e dëgjon thellë, di të vesh, edhe të zhvesh

Tani eja e t'ja themi asaj kënge që ja thonë:

Koka bën e koka vuan, ç'ke moj zemër që rënkon?!

1-trikollari-(ital.) poeti e thotë me qesëndi popullore për flamurin e pushtuesit që ka tre ngjyra.

ALI PASHA TEPELENA

Nga satrapët më satrap

nga dervishët më dervish,

ky zabit, ky dreqo-lab,

pa kalem e pa qitap,

paskish lindur me këmish!

Po satrapin, unë ju lus,

mos ta marrim për qortim,

ai ish një kryetrim,

një rrufe, një vetëtim,

që i tha sulltanit: sus!

Një rrufe...

Po rrufeja, vini re,

i ka rrënjët në një re!

si dhe truri, tungjatjeta,

me gjith’ dritëzat e veta,

i ka rrënjët në kaptinë!

po sa larg dhe sa lart

shkon e ndrin dhe vetëtin!

Dhe Ali Pasha kajmeni

nip stërnipi i një dere,

soj dervishi, soj sejmeni,

i ushqyer me mëna ferre!

me guzimin mrekulli

u bë kryefermanlli

dhe nga truali i tij i ngusht’

i lëshoi një goxha grusht

perandorve osmanlli!

Dhe arriti sa pothuaj,

në tryezë të çezarve

ku vlon hymni ngadhnjimtarve,

hymn’ i tija s’mbet i huaj!

Le t’i ngrem’, pra një dolli!

fam’ e tija është e madhe,

vler’ e tija më e madhe!

Në e ultë historia,

di ta ngrerë Shqipëria,

sepse trimin, nuk e nuk,

trimi trimin nuk e zhduk!

(Botuar në "Gazeta e Athinës", shkurt 2005)

Përgatiti për botim Hiqmet Meçaj

ATDHEU

Atdheu është dhimbje, është dhimbje.

Një prill i pikëlluar në shpirt.

Atdheu është kryqi, është kryqi.

E mban - dhe të mban ty - në shpirt.

Atdheu është toka e premtuar.

Ti shkel si një zot dhe s'e ke ndën këmbë

Atdheu s'ka fjalë, ka sy të trishtuar

Vdes dashuria në dashuri që të çmend.

Atdheu është buka e urritur,

të ikën nga duart e dot nuk e ngop

ëndërr dhe ankth dhe shpresë e sfilitur

me sytë n'errësirë vetveten kërkon.

Atdheu është varr i hapur, është varr.

Një jetë drejt tij shkon me besë që bind.

Në një pikë loti mbyt lotin fatvrarë

Në një pikë loti lirinë e lind.

Atdheu yt i vogli, i vogli,

Ai hyjnori i pavdekshmi - loti.

ÇAST BUZË JONIT

Dhe vargjet erdhën me ritme të kaltra

Nër degë të tyre figurat e gjelbra

Çelin - si gjethet nëpër portokalle.

Nën degëza vargjesh fëshfërijnë figurat,

Si mbrëmjes Jonit fletësat e ullinjve.

E mbusha gojën me erëra të Jonit,

Ndjej nëpër dhëmbë kokrizat e jodit,

Shoh se si thyhen mirazhet mes valësh,

Se si thërmohen përflakjet mes gurësh...

Dhe jam i tëri

grimca dritaresh e ngjyrash.

VDEKJA E GJYSHES

Ja, edhe gjyshja në arkëz,

kukullë e vogël në kartëz,

Është... dhe prapë s'është e tëra,

sikur nuk është si përhera.

Gjithë karfica, gjilpëra

kapur satenet në kokë,

lidhur këpuckat përposh,

shami e lule në gjoks.

Mbyllur kapakët e syve

ç'ndjenjë u shua brënda tyre?

E sheh... dhe të duket heshtja

për gjysmë e për gjysmë vdekja.

Gjyshja e vogël, e bukur,

e pastër...

Në arkëz kukull.

Gjithë karfica, gjilpëra,

qepur vite të tëra,

lidhur kujtime e malle,

dhembje, që duken si përrallë.

E sheh... dhe të duket heshtja.

ALARME TË PËRGJAKURA

     (kënga e parë)

Mbi rrogozin prej kashte,

Ku netëve fle,

Shtrova

Dashurinë time...

Po prap, brinjët t'i vret toka, plisi,

E prap i fortë është te koka

Trungu prej lisi.

Hej, vend!

Plot diell e pa dritë!

Pagan dhe fron për perënditë!

Jetojmë nër male të lartë,

Ku qlellln me dorë mund të zëmë

Dhe prapë:

Në ç'humnera kemi rënë!

Hej, vend!

Që ngjyrat e Jonit,

Erërat e portokallit me lule

Mbyll

Në një vorbë fasule.

Dhe ndihesh

I pasur në varfërinë tënde

I lirë në robërinë tënde...

Hej, vend,

Që prej dhimbjes po më bën të çmendem.

DITË TIRANASE

Ti mbyll derën pas e nisesh

Në mesin e rrugës takon ditën

Që të pyet e hutuar: - Nga të shkoj?

Shpresën e ushqejnë me shpresë, -

Pastaj shpresës i vrasin shpresën.

Vetëm pasqyrat ndryshojnë,

Teknologjia përsosëse e tyre, -

Fytyrat janë po ato.

Jo, ti, - hija jote shkrin në gotën me ujë

Diellin dhe kokrrën e aspirinës, -

Ke dhimbje të forta koke.

E di: zembereku i zemrës sime

Eshtë pluhurosur , - kur do të vijë Ajo,

Me frymën e saj t'i fryjë,

Të ndjej ecjen tingëlluese të kohës.

Në qiellin e Tiranës, një unazë e zjarrtë

Fluturon nga syri në sy -

Kërkon gishtin e nuses.

Kërciti gonxhe e zambakut tek çelej,

Dhe marsi eci para meje.

Të paktën, o zot, akoma jemi njerëz

Respektojmë dallëndyshet dhe vdekjen.

AKREONTI RRJEDH PO KARONT NUK KA

Si të kthehem prapa kur udhën s'e di?

Prej pikëllimi lumi buçitës i natës

E unë rrah brigjet e errëta këtu.

Akeronti rrjedh po karont nuk ka.

Tregomë një va ku te kaloj.

Ti i njeh guvat dhe vorbullat e frikshme.

Tregomë një va, vëllai im,

Ku të kaloj Akerontin

Dhe të arrij.

Akeront rrjedh po karont nuk ka.

SI S'TË DESHA PAK MË SHUMË

Unë e desha përtej vdekjes,

Ashtu dashurova unë

Edhe prap s'ia fal dot vetes:

S'i s'e desha pak më shumë...

Pak më shumë ku shpirti thyhet,

T'i them ndarjes: - Prit, ca pak...

Të gënjejmë mallin që s'shuhet,

Kujtimin të gënjejmë pak.

Përtej vdekjes, përtej botëve,

Atje ku nis "ca pak" tjetër,-

Asaj që më rri mes Zotave:

"Si s'të desha pak më tepër...".

NUK MBYLLEN DOT

S'kam fuqi më as të trishtohem

Jemi anije pa spirancë

Mes erërave të egra të kundërta.

Peshqit Ilafazanë shurdhojnë qiellin

Më jepni ju një copë ironie,

Se nuk e gjej dot në veten time,-

Një copëz ironie

Sa gjysmëz e krahut të zogut,-

Të mbrohem nga shirat e verdhë

Të predikimeve të apostujve të lajthitur.

Të gjithë na kanë faj dhe askush:

Deshëm të krijohemi në asgjësimin tonë

Tani gjithë dritaret e shpirtit

Janë hapur, bymyer e kalbur

Nga shirat e lotëve,-

Dhe s'mbyllen më dot.

Mund të hyjë kush të dojë.

E PAËNDËRRTA IME

Më duhet një gjysëm ëndrre,

E paëndërrta ime.

Vë kokën në gjoksin tënd

E tani përplasem

Te kokë e një tjetri.

Më duhet një gjysëm ëndrre.

Shigjetat e orës së dorës

Tutje i shtyjnë kalimtarët,

në ditë të rrëpirta tiranase.

Shpirtra jo shpirtra që shkojnë...

Bri meje dikush flet me vete.

pa e kuptuar besoj në rrëfimin e tij.

Dikush, prej zhgënjirni të egër,

mbërthen kryqe të reja.

I hedh një gjysëm leku

Dhe blej kryqin tim.

Tani që ta ngre

Më duhet një gjysëm ëndrre,

E paëndërrta ime.